Dit wil ik even delen hoor, gewoon omdat het perfect is. Ik wilde vanavond Wie is de Mol kijken, live via internet, maar ik kreeg de mededeling dat dat niet kon omdat ik niet in Nederland zat. Nou, dat klopt natuurlijk wel. Scheisse. Wat nu?
En toen dacht ik: jaha, ik héb ooit van iemand gehoord dat je dit systeem als het ware "hackt" als je je inlogt op het online netwerk van je Nederlandse universiteit. Dus ik dat proberen. En ik wil gewoon even met de hele Erasmuswereld delen: Het Werkt!!! Ga je ooit op Erasmus en wil je, net als ik, Wie is de Mol (of natuurlijk een ander programma) kijken: gewoon inloggen op dat netwerk. Van de UvA heette het eerst VPN en nu Junos Pulse ofzo, geen idee hoe dat bij andere universiteiten zit. Je kunt ermee de hele bibliotheek van je uni bekijken als je niet op een van de computers van je uni zit. Voor technische details vraag je maar lekker een technisch iemand.
Het leukste is misschien nog wel dat je er op Spotify ook Nederlandse reclames bij cadeau krijgt. Voor als je het Estreaming op Espotify even zat bent.
Andere tip: geen koffie over je toetsenbord heen gooien. Mijn 'm' heeft er in elk gevmal mzijmn eigen levmen door gekregen. Dit bericht typen heeft langer geduurd dan je waarscmhijnlijk zou denken.
Dikke kus, op naar de laatste twee weken, tot gauw AMSTERDAM!! :D
donderdag 30 januari 2014
dinsdag 21 januari 2014
Comportamiento para evitar estudiar (CEE)
Dat is de (net zelfverzonnen) Spaanse benaming voor Soggen, en precies wat ik op het moment aan het doen ben. Ik zit al sinds 13:00u in de bieb, wat op zich natuurlijk niet heel vroeg is ofzo, maar gezien mijn nog steeds niet verbeterde ritme in het Land der Mañana vind ik het nog best netjes.
Maar in de bieb zitten staat helaas niet gelijk aan studeren. Ik heb een pagina of 10 gelezen en samengevat voor Semántica, de master general linguistics aan de UvA nog eens uitgeplozen, gekeken naar een onderwijsmaster, recepten voor vanavond opgezocht en mensen lastig gevallen via Whatsapp en Facebook.
Voor al die masteractiviteiten heb ik een reden, aangezien ik gister een mail kreeg met een bevestiging dat het wel gaat lukken de MA general linguistics aan de UvA binnen te komen. Extreem blij mee, dit scheelt me weer zoeken naar een alternatieve master die ik eigenlijk niet wil doen.
Dit is trouwens niet de eerste dag dat ik actief in de bieb ben gaan zitten om te studeren hoor. Zaterdag zijn Theresa en ik naar de enige bieb hier gegaan die op zaterdag open is. Deze bieb blijft trouwens open tot zondagochtend 6 uur. En echt een bieb is het niet te noemen, het is de faculteit van rechten ofzo (daar heeft het in elk geval iets mee te maken) waar je gewoon in de collegezalen kan gaan zitten. Je zit dus aan zo'n schraal klein bankje, en na een paar uur daar gezeten te hebben met een tafel en een stoel die net te ver van elkaar afstaan, waardoor je de hele tijd voorover gebogen zit en rugpijn krijgt, ontdekte ik dat het tafeltje uitschuifbaar is!
Ik heb inmiddels geen colleges meer, twee van mijn drie docenten hebben gezegd dat de laatste week colleges niet door zal gaan. Van het laatste vak, Cervantes, heb ik nog wel colleges, maar aangezien ik hier gemiddeld misschien zo'n 20% van begrijp, skip ik deze uit gemakzucht toch ook maar. Wikipedia weet ook heel veel.
Dat ik nu geen les meer heb, en pas volgende week woensdag mijn eerste tentamen heb, betekent dus wel dat ik nú al in de bieb zit om te studeren; véél langer van tevoren dan dat ik meestal in Nederland doe, kortom, ik ben veel actiever aan het studeren hier dan in Nederland.
Mag ook wel, want ik heb de afgelopen 4 maanden hier echt belachelijk weinig uitgevoerd.
Of ik het ga redden? Geen idee, aangezien ik dus niks heb uitgevoerd en er nog geen cijfers binnen zijn, en mensen hier niet doen aan voorbeeldtentamens, heb ik geen idee hoe ik ervoor sta. Wel weet ik dat het tentamen Semántica bestaat uit 2 grote theorievragen en 20 taaloefeningetjes in de categorie "wat zijn de betekenissen van het woord 'casa' (huis) in de volgende contexten" en "wat is het antoniem (tegenovergestelde) van 'comer' (eten)". Voor alle duidelijkheid: het tegenovergestelde van eten is 'niet eten', waar blijkbaar een woord voor is in het Spaans; en toen ik met 'drinken' kwam, keek de docent me aan alsof ik beter nog wat bijspijkerlesjes in de kleuterklas kon gaan volgen.
Het is maar hoe je ernaar kijkt.
Het enige tentamen wat ik écht wil halen, is Sociolingüística. Het is m'n laatste tentamen en ik weet niet zo goed wat ik me bij het tentamen moet voorstellen.
Ik begin inmiddels een beetje cynisch te worden over de Spaanse cultuur en de capaciteiten van de gemiddelde Spanjaard, dus het is verder maar goed dat ik over 4 weken weer op Hollandse bodem ben. Als er hier een probleem is en je probeert dat uit te leggen aan de Spanjaard die dit eventueel voor je zou kunnen oplossen, reageert hij met een enorm verhaal wat absoluut geen antwoord geeft op je vraag, en als je nogmaals probeert uit te leggen dat dat niet is wat je bedoelt, begint dat hele verhaal weer van voor af aan. De enige oplossing hierop is gewoon zorgen dat er geen problemen ontstaan. Ik hoop van harte dat ik de laatste vier weken zonder doorkom, want hoewel ik nu misschien een beetje zuur overkom, ga ik Granada echt wel enorm missen! De fantastische boekenwinkel onder mijn huis, de 'chinos' (winkels beheerd door Chinezen waar ze álles hebben voor geen geld), het goedkope eten en drinken.
Daarentegen heb ik ontzettend veel zin om weer in Amsterdam rond te fietsen, in mijn eigen bed te slapen, speciaalbier te drinken en gewoon weer op fietsafstand van Matthijs te wonen
Ik denk dat een halfjaar precies goed is voor mij. Veel langer wegblijven zou ik vast ook wel trekken, maar ik vind het gewoon wel mooi geweest.
Nu ga ik nog even proberen te studeren, en als dat niet lukt, toch maar richting huis. Op deze manier heeft in de bieb zitten natuurlijk niet zo heel veel nut.
Besititos
JotaJota
Maar in de bieb zitten staat helaas niet gelijk aan studeren. Ik heb een pagina of 10 gelezen en samengevat voor Semántica, de master general linguistics aan de UvA nog eens uitgeplozen, gekeken naar een onderwijsmaster, recepten voor vanavond opgezocht en mensen lastig gevallen via Whatsapp en Facebook.
Voor al die masteractiviteiten heb ik een reden, aangezien ik gister een mail kreeg met een bevestiging dat het wel gaat lukken de MA general linguistics aan de UvA binnen te komen. Extreem blij mee, dit scheelt me weer zoeken naar een alternatieve master die ik eigenlijk niet wil doen.
Dit is trouwens niet de eerste dag dat ik actief in de bieb ben gaan zitten om te studeren hoor. Zaterdag zijn Theresa en ik naar de enige bieb hier gegaan die op zaterdag open is. Deze bieb blijft trouwens open tot zondagochtend 6 uur. En echt een bieb is het niet te noemen, het is de faculteit van rechten ofzo (daar heeft het in elk geval iets mee te maken) waar je gewoon in de collegezalen kan gaan zitten. Je zit dus aan zo'n schraal klein bankje, en na een paar uur daar gezeten te hebben met een tafel en een stoel die net te ver van elkaar afstaan, waardoor je de hele tijd voorover gebogen zit en rugpijn krijgt, ontdekte ik dat het tafeltje uitschuifbaar is!
Ik heb inmiddels geen colleges meer, twee van mijn drie docenten hebben gezegd dat de laatste week colleges niet door zal gaan. Van het laatste vak, Cervantes, heb ik nog wel colleges, maar aangezien ik hier gemiddeld misschien zo'n 20% van begrijp, skip ik deze uit gemakzucht toch ook maar. Wikipedia weet ook heel veel.
Dat ik nu geen les meer heb, en pas volgende week woensdag mijn eerste tentamen heb, betekent dus wel dat ik nú al in de bieb zit om te studeren; véél langer van tevoren dan dat ik meestal in Nederland doe, kortom, ik ben veel actiever aan het studeren hier dan in Nederland.
Mag ook wel, want ik heb de afgelopen 4 maanden hier echt belachelijk weinig uitgevoerd.
Of ik het ga redden? Geen idee, aangezien ik dus niks heb uitgevoerd en er nog geen cijfers binnen zijn, en mensen hier niet doen aan voorbeeldtentamens, heb ik geen idee hoe ik ervoor sta. Wel weet ik dat het tentamen Semántica bestaat uit 2 grote theorievragen en 20 taaloefeningetjes in de categorie "wat zijn de betekenissen van het woord 'casa' (huis) in de volgende contexten" en "wat is het antoniem (tegenovergestelde) van 'comer' (eten)". Voor alle duidelijkheid: het tegenovergestelde van eten is 'niet eten', waar blijkbaar een woord voor is in het Spaans; en toen ik met 'drinken' kwam, keek de docent me aan alsof ik beter nog wat bijspijkerlesjes in de kleuterklas kon gaan volgen.
Het is maar hoe je ernaar kijkt.
Het enige tentamen wat ik écht wil halen, is Sociolingüística. Het is m'n laatste tentamen en ik weet niet zo goed wat ik me bij het tentamen moet voorstellen.
Ik begin inmiddels een beetje cynisch te worden over de Spaanse cultuur en de capaciteiten van de gemiddelde Spanjaard, dus het is verder maar goed dat ik over 4 weken weer op Hollandse bodem ben. Als er hier een probleem is en je probeert dat uit te leggen aan de Spanjaard die dit eventueel voor je zou kunnen oplossen, reageert hij met een enorm verhaal wat absoluut geen antwoord geeft op je vraag, en als je nogmaals probeert uit te leggen dat dat niet is wat je bedoelt, begint dat hele verhaal weer van voor af aan. De enige oplossing hierop is gewoon zorgen dat er geen problemen ontstaan. Ik hoop van harte dat ik de laatste vier weken zonder doorkom, want hoewel ik nu misschien een beetje zuur overkom, ga ik Granada echt wel enorm missen! De fantastische boekenwinkel onder mijn huis, de 'chinos' (winkels beheerd door Chinezen waar ze álles hebben voor geen geld), het goedkope eten en drinken.
Daarentegen heb ik ontzettend veel zin om weer in Amsterdam rond te fietsen, in mijn eigen bed te slapen, speciaalbier te drinken en gewoon weer op fietsafstand van Matthijs te wonen
Ik denk dat een halfjaar precies goed is voor mij. Veel langer wegblijven zou ik vast ook wel trekken, maar ik vind het gewoon wel mooi geweest.
Nu ga ik nog even proberen te studeren, en als dat niet lukt, toch maar richting huis. Op deze manier heeft in de bieb zitten natuurlijk niet zo heel veel nut.
Besititos
JotaJota
dinsdag 7 januari 2014
Begin van het einde
Lekker dramatisch he? Maar het is helaas wel zo.
Ik ben met kerst in Nederland geweest, heb wat Nederlandse vrienden en familie gezien, en voor oud en nieuw kwam Matthijs met mij mee naar Granada. Duits-Hollands Pannenkoeken en KartoffelsalatFest bij Katja thuis, daarna naar een huisfeestje en natuurlijk naar het gemeentehuis om nu voor 't echie de twaalf druiven te eten. De druiven om 12u hebben ons niet bepaald heel veel geluk bezorgd; op 2 januari werd Matthijs ziek, en dit duurde zo'n 2,5 dag waarin we niks gedaan hebben. Op 1 januari is het natuurlijk traditie om überhaupt niks uit te voeren, maar gelukkig was hij op 5 januari, onze anniversary, gezond genoeg voor ons bezoek aan het Alhambra. Ik was daar al die tijd nog niet geweest, en hoewel het natuurlijk winter was en niet alles in volle bloei stond (het was eerder een beetje sneu met al die kale bomen), was het heerlijk weer en is het alsnog absoluut de moeite waard om erheen te gaan. Toen we terug naar de stad liepen was helaas de Driekoningen-optocht aan de gang, dus de straten waren onbegaanbaar doordat heel Spanje naar Granada was gekomen om naar de wagens te kijken en de muziekmensen die onder andere Prins Ali van Aladdin speelden. Ik woon in het centrum, en dat centrum wordt omgeven door een aantal grotere straten. Een van die straten moesten we dus oversteken om als het ware binnenin het centrum te komen. Mission Impossible met zoiets als Driekoningen in Spanje. Bekogeld met snoepjes en zoekend naar een gat in de menigte, besloten we na een halfuur maar ergens chocolate con churros te gaan eten. Daar konden we weer even op vooruit, en godzijdank vonden we daarna ook vrij snel een doorgang waardoor we naar huis konden (!!).
Nou, uiteindelijk wilden we nog even ergens ontbijt oid halen maar dat lukte niet meer, en toen zijn we doorgegaan naar Oum Khalsoum, de Marokkaanse tapastent.
De dag daarna, Driekoningen, zijn we door het Albaicín naar Sacromonte gelopen, waar in m'n post van 27 oktober ook over te lezen is. Mooie zonsondergang gezien, en nog even teruggelopen naar de Mirador de San Nicolás om dat uitzicht op het Alhambra ook nog even in het donker te zien. Zo mooi, en het was zulk lekker weer.. Heel nice.
Toen we thuiskwamen stortte ik een beetje in, ik had n beetje buikpijn en dit zette zich vandaag superfijn nog even door, waardoor ik de dag dat Matthijs weg moest dus ziek was. Heb 'm naar het busstation gebracht en ben op de bank gaan liggen. Ook lekker, toch minder zonder Matthijs, en aangezien ik nu gewend ben dat hij hier is, zal het nu wel even lastig worden. Hoewel ik komend weekend waarschijnlijk ga snowboarden en ik het druk genoeg zal hebben met studeren. Ook moet ik echt eens af van die ontkenningsperiode en gewoon een retourticket gaan boeken. Nu ik weer even heb meegemaakt hoe leuk het toch ook in Amsterdam is, heb ik er toch weer meer zin in, hoewel het gek blijft. Ik woon nu hier, en straks niet meer. Ik heb hier al best wat over gezegd. De uni hier blijft kut, die ga ik niet missen, hooguit de cactussen die náást mijn faculteit staan, omdat het gewoon cool is om cactussen naast je faculteit te hebben.
De laatste 6 weken gaan nu in, en als er iets gezegd dient te worden, horen jullie het. Ik vraag me af hoe de laatste weken worden. Dieke komt nog langs, wat superchill is, maar verder wordt het - ben ik bang - een kwestie van studeren en nog meer studeren. Ik hou niet van studeren.
Nou bedankt voor het aanhoren (lezen) van mijn verhaal, het is soms lastig een evenwicht te vinden tussen blog (met lezerspubliek) en dagboek (puur voor mezelf). Maar ik hoop dat het toch nog een klein beetje interessant is.
Ik ben met kerst in Nederland geweest, heb wat Nederlandse vrienden en familie gezien, en voor oud en nieuw kwam Matthijs met mij mee naar Granada. Duits-Hollands Pannenkoeken en KartoffelsalatFest bij Katja thuis, daarna naar een huisfeestje en natuurlijk naar het gemeentehuis om nu voor 't echie de twaalf druiven te eten. De druiven om 12u hebben ons niet bepaald heel veel geluk bezorgd; op 2 januari werd Matthijs ziek, en dit duurde zo'n 2,5 dag waarin we niks gedaan hebben. Op 1 januari is het natuurlijk traditie om überhaupt niks uit te voeren, maar gelukkig was hij op 5 januari, onze anniversary, gezond genoeg voor ons bezoek aan het Alhambra. Ik was daar al die tijd nog niet geweest, en hoewel het natuurlijk winter was en niet alles in volle bloei stond (het was eerder een beetje sneu met al die kale bomen), was het heerlijk weer en is het alsnog absoluut de moeite waard om erheen te gaan. Toen we terug naar de stad liepen was helaas de Driekoningen-optocht aan de gang, dus de straten waren onbegaanbaar doordat heel Spanje naar Granada was gekomen om naar de wagens te kijken en de muziekmensen die onder andere Prins Ali van Aladdin speelden. Ik woon in het centrum, en dat centrum wordt omgeven door een aantal grotere straten. Een van die straten moesten we dus oversteken om als het ware binnenin het centrum te komen. Mission Impossible met zoiets als Driekoningen in Spanje. Bekogeld met snoepjes en zoekend naar een gat in de menigte, besloten we na een halfuur maar ergens chocolate con churros te gaan eten. Daar konden we weer even op vooruit, en godzijdank vonden we daarna ook vrij snel een doorgang waardoor we naar huis konden (!!).
Nou, uiteindelijk wilden we nog even ergens ontbijt oid halen maar dat lukte niet meer, en toen zijn we doorgegaan naar Oum Khalsoum, de Marokkaanse tapastent.
De dag daarna, Driekoningen, zijn we door het Albaicín naar Sacromonte gelopen, waar in m'n post van 27 oktober ook over te lezen is. Mooie zonsondergang gezien, en nog even teruggelopen naar de Mirador de San Nicolás om dat uitzicht op het Alhambra ook nog even in het donker te zien. Zo mooi, en het was zulk lekker weer.. Heel nice.
Toen we thuiskwamen stortte ik een beetje in, ik had n beetje buikpijn en dit zette zich vandaag superfijn nog even door, waardoor ik de dag dat Matthijs weg moest dus ziek was. Heb 'm naar het busstation gebracht en ben op de bank gaan liggen. Ook lekker, toch minder zonder Matthijs, en aangezien ik nu gewend ben dat hij hier is, zal het nu wel even lastig worden. Hoewel ik komend weekend waarschijnlijk ga snowboarden en ik het druk genoeg zal hebben met studeren. Ook moet ik echt eens af van die ontkenningsperiode en gewoon een retourticket gaan boeken. Nu ik weer even heb meegemaakt hoe leuk het toch ook in Amsterdam is, heb ik er toch weer meer zin in, hoewel het gek blijft. Ik woon nu hier, en straks niet meer. Ik heb hier al best wat over gezegd. De uni hier blijft kut, die ga ik niet missen, hooguit de cactussen die náást mijn faculteit staan, omdat het gewoon cool is om cactussen naast je faculteit te hebben.
De laatste 6 weken gaan nu in, en als er iets gezegd dient te worden, horen jullie het. Ik vraag me af hoe de laatste weken worden. Dieke komt nog langs, wat superchill is, maar verder wordt het - ben ik bang - een kwestie van studeren en nog meer studeren. Ik hou niet van studeren.
Nou bedankt voor het aanhoren (lezen) van mijn verhaal, het is soms lastig een evenwicht te vinden tussen blog (met lezerspubliek) en dagboek (puur voor mezelf). Maar ik hoop dat het toch nog een klein beetje interessant is.
zaterdag 14 december 2013
Gelukkig nieuw jaar!
Holaaa otra vez!
Ik weet dat mijn vorige post dit keer wel erg kort geleden is, maar ik wilde jullie toch even niet het verhaal van Nochevieja Universitaria in Salamanca onthouden.
Eergisterochtend om half9 verzamelden we bij een winkelcentrum, gelukkig dicht bij mijn huis, om rond 10 uur te vertrekken richting het verre Salamanca. Halve land door gecrost, de molens (of reuzen?) van Don Quijote gezien, en heel veel niks. Uiteindelijk kwamen we rond een uur of 6 aan in Salamanca. Reisje van 8 uur om naar een feestje te gaan? Joh we zijn toch Erasmus, dan mag het. Na een glaasje Prosecco en een Japanse tour door de stad kwamen we aan bij Plaza Mayor, waar het gemeentehuis is en dus de druiven worden gegeten. We waren er al om 10 uur 's avonds, en toen was het plein nog vrij leeg, maar na tienen stroomde het toch wel snel vol, en om 11u konden er niet zo veel mensen meer bij. Ze draaiden muziek, of er traden artiesten op, dat is me niet echt duidelijk geworden, maar de muziek in Salamanca was een stuk Westerser dan in Granada, waar ze eigenlijk vooral (of alleen maar) Gasolina-stijl muziek draaien. En hoewel ik dat ook wel ben gaan waarderen de afgelopen maanden, was het toch ook wel weer eens fijn om "normale" muziek te horen. We hadden van die lichtgevende rubberen stokken gekregen met rood-blauwe lampjes en we hadden nog wat alcohol, dus we hebben ons ontzettend vermaakt.
Om kwart voor 12 ongeveer begon het echte spektakel; natuurlijk filmpjes van Bekende Spanjaarden die ons veel plezier en een gelukkig nieuwjaar wensten en een of andere live Spanjaard die ook nog wat te vertellen had. En toen een lichtshow...
Ik realiseer me nu dat dit soort ervaringen erg lastig te beschrijven zijn, dus doe ik het deels maar met beelden. Voor het filmpje van de lichtshow, klik HIER.
Op het einde als die gast mee begint te tellen met de klokslagen, is het dus de bedoeling dat je twaalf druiven eet voor geluk, denk ik. Elke klokslag een druif. In de stad deelden ze pakketjes met twaalf druiven uit, en gelukkig waren die pitloos; ik had hier in Spanje nog niet echt pitloze druiven gezien, of ze waren veel duurder, dus ik was bang dat ik me enorm zou gaan verslikken in de pitten terwijl ik elke klokslag een druif naar binnen probeerde te proppen. Dit viel dus gelukkig mee, het was puur een kwestie van proppen, kauwen, slikken, meer proppen, etc. Na de twaalfde zou ik het niet lang meer volgehouden hebben maar dat was dus ook niet nodig :)
Na 12 uur stroomde het plein snel leeg, en kwamen we achter de keerzijde van Nochevieja: buiten het plein zaten een aantal meiden in plassen vol braaksel en een jongen uit onze groep bleek een tand te zijn kwijtgeraakt. Aan de andere kant gebeurt dit soort dingen natuurlijk wel vaker als je grote groepen opzoekt.
Toen we de groep weer hadden opgezocht, werd het eigenlijk praktisch een nacht uitgaan in Salamanca, wat best vet is, maar daar had je niet echt veel meer in de gaten van het hele Nochevieja-idee.
Om kwart over 4 zou de bus weer op de afgesproken plek staan, maar toen wij om kwart voor 5 daar waren, was de bus er natuurlijk nog niet en moesten we nog een halfuur wachten. Toen de bus er eenmaal was, moest er ook nog gewacht worden op dronken groepsgenoten die nog niet naar huis wilden, maar toen konden we in elk geval al in de bus zitten (en in mijn geval slapen, geloof ik). Ik werd wakker toen de bus opeens midden op de weg ging keren, en uiteindelijk stopte bij een garage. Die was nog niet open, want het was 8 uur 's ochtends, en even later werd duidelijk waarom we daar waren; een van de banden was lek. Of lek; totaal uit elkaar geknald, zo leek het toen we de bus uit moesten en opgevangen werden in een soort wijkcentrum van het dorp waar we waren. Totaal gaar, vercrackt, "mottig" (Belgen?); hoe je het ook wil noemen, ik had me zelden zo slecht gevoeld. We kregen weinig nieuws over het 'wat nu'; we zaten in een soort vergaderlokaal te wachten tot we weer verder zouden kunnen. Ik heb me zelden zo geërgerd aan Frans pratende personen, of personen algemeen, of situaties algemeen.
Geen idee ook hoe lang we daar gezeten hebben; volgens mij hoorden we ergens rond 10 uur dat we over 10 minuten weer zouden gaan. Dat was gelukkig ook zo. Toen we weer in de rijdende bus zaten, stonden er langs de weg enorm veel waarschuwingsborden; we waren in een bergpas ofzo, moesten langzaam rijden, en oppassen omdat hier veel ongelukkig gebeurden. Dit werd nog even fijn gedemonstreerd door een totaal afgebrande vrachtwagen langs de weg; we kunnen alleen maar hopen dat de bestuurder het hier levend vanaf heeft gebracht. Onze chauffeur heeft ons hier echter - godzijdank - veilig doorheen geloodst en onze banden hielden het gewoon, zodat we om 15:30u weer in Granada waren. Daar een mooi welkom (zie foto's hieronder).
Hoewel het laatste deel van dit verhaal natuurlijk nogal deprimerend overkomt, wil ik toch nog even vooral benadrukken dat Nochevieja Universitaria in Salamanca ontzettend cool is en zeker de moeite waard om te bezoeken. Zoveel studenten, zoveel internationaal, zo enorm, zo'n ontzettende Koninginnedag-sfeer; echt heel erg vet. Met zo'n lange reis en met zo'n grote groep moet er natuurlijk wel iets fout gaan, zeker als de terugreis op vrijdag de dertiende plaatsvindt, maar vale la pena; het is de moeite waard.
Nog even een paar foto's ter illustratie:
 |
| Back Home! |
(F*cking Blogspot wil de foto's niet zo zetten zoals ik ze wil, poep Blogspot, dan maar zo he. En bedankt).
Toevoeging achteraf:
"YO SOY DE GRANÁ DE GRANÁ DE GRANÁAA"
woensdag 11 december 2013
Gewenning
Hola a todos:
Mijn vorige bericht is alweer ruim een maand geleden, en ik denk dat dat wel aangeeft hoe ik me hier voel. De universiteit is nog steeds stom, maar verder gaat alles gewoon goed; er zijn weinig verrassingen meer, ik weet eigenlijk wel hoe alles werkt, ik woon hier inmiddels gewoon. Het zonnetje schijnt nog steeds vrolijk, al is het binnen echt koud! Gisteren moest ik in de collegezaal m'n jas aan omdat het binnen gewoon echt te koud was, terwijl buiten in de zon het heerlijk zonder jas kan. Spanje is wat dat betreft echt de omgekeerde wereld van Nederland..!
Vandaag zit ik in de bieb, eerste keer dit jaar. Ik moet voor dinsdag een opdracht maken over Codeswitching (cambio de códigos) voor Sociolinguïstiek. Eigenlijk moet ik daarvoor de bibliografie gebruiken die de docent ervoor heeft gegeven, maar zoveel boeken daarvan kan ik niet vinden... Dit ligt vast voor een deel aan mij, maar ik heb besloten om gewoon zelf bronnen te zoeken en een stuk over codeswitching te typen. Hopelijk is het goed genoeg voor hem.
De enige opdracht die we krijgen is ook:
"Deben preparar un resumen de lo que dicen los manuales sobre la alternancia o cambio de códigos.
Añadir experiencias propias."
Oftewel, maak een samenvatting van wat ze in "los manuales" zeggen over codeswitching. Voeg eigen ervaringen toe.
Hoeveel pagina's of woorden? Welke manuales precies? Geen woord. Dus eh, ja, ik zoek het zelf wel uit hoor... Dit is voor mij een typisch voorbeeld van hoe het onderwijs op deze universiteit gaat. Gelukkig is dit niet specifiek voor een cijfer dus ik flans lekker wat in elkaar. Bovendien heb ik weinig tijd deze week, aangezien ik morgen naar Salamanca ga voor de 'Nochevieja Universitaria", het Universitair Nieuwjaar, wat in Salamanca op 12 december door studenten uit heel Spanje gevierd wordt, omdat met het échte oud en nieuw veel studenten naar hun eigen huis (ouders, of eigen land) gaan. Gelukkig ben ik op 31 december zelf óók weer in Spanje, dus heb ik dit jaar 2x Oud&Nieuw! Maar ik kan in Salamanca in elk geval vast oefenen met 12 druiven eten op de klokslagen om 12 uur...
Verder heb ik maandag mijn examen Spaans, van het Centro de Lenguas Modernas, en gaan we daarna van Los Italianos in de groep leren hoe we échte pasta moeten maken. In dat examen heb ik heel veel vertrouwen, even goed doorkijken en dan komt het wel goed.
Ohja, ik had dus die presentatie, en die ging goed. Ik liep maar één keer echt een beetje vast, maar och, het viel dus heel erg mee.
Weekend Sevilla met Matthijs was top, ten eerste natuurlijk leuk om je vriendje na 2,5 maand weer eens te zien, maar daarnaast is Sevilla ook heel mooi en zéker de moeite waard. Wel heel leuk om het verschil in sfeer tussen de steden te proeven; Granada is echt een hippiestad waar op elke straathoek een wietwalm hangt, terwijl Sevilla veel meer metropool is en er algemeen wat "duurder" uitziet.
Iedereen vraagt of m'n Spaans ook echt verbeterd is: Ja. Ik ben simpelweg gewoon niet meer zo bang om iets fout te zeggen, dus ik durf gewoon gesprekken aan te gaan met Spanjaarden, en dat is - in mijn optiek - 90% van "een taal spreken". Want toen ik in Amsterdam Spaans leerde en nooit een Spanjaard sprak, durfde ik echt geen Spaans te praten met mensen die het wél konden. En nu, och, ik zeg echt niet alles correct, en ik weet nog heel veel woorden niet, maar volgens mij kan ik me prima duidelijk maken.
Dus dat. Over een weekje ga ik lekker naar huis voor kerst, lekker al m'n vrienden en familie en Amsterdam weer eens zien. Daarna nog een paar weken Granada voor tentamens, en dat zit het er alweer op. Zo'n halfjaar gaat vreselijk snel, maar wat is het leuk!
Adios amigos,
besitos,
Jojanneke
Mijn vorige bericht is alweer ruim een maand geleden, en ik denk dat dat wel aangeeft hoe ik me hier voel. De universiteit is nog steeds stom, maar verder gaat alles gewoon goed; er zijn weinig verrassingen meer, ik weet eigenlijk wel hoe alles werkt, ik woon hier inmiddels gewoon. Het zonnetje schijnt nog steeds vrolijk, al is het binnen echt koud! Gisteren moest ik in de collegezaal m'n jas aan omdat het binnen gewoon echt te koud was, terwijl buiten in de zon het heerlijk zonder jas kan. Spanje is wat dat betreft echt de omgekeerde wereld van Nederland..!
Vandaag zit ik in de bieb, eerste keer dit jaar. Ik moet voor dinsdag een opdracht maken over Codeswitching (cambio de códigos) voor Sociolinguïstiek. Eigenlijk moet ik daarvoor de bibliografie gebruiken die de docent ervoor heeft gegeven, maar zoveel boeken daarvan kan ik niet vinden... Dit ligt vast voor een deel aan mij, maar ik heb besloten om gewoon zelf bronnen te zoeken en een stuk over codeswitching te typen. Hopelijk is het goed genoeg voor hem.
De enige opdracht die we krijgen is ook:
"Deben preparar un resumen de lo que dicen los manuales sobre la alternancia o cambio de códigos.
Añadir experiencias propias."
Oftewel, maak een samenvatting van wat ze in "los manuales" zeggen over codeswitching. Voeg eigen ervaringen toe.
Hoeveel pagina's of woorden? Welke manuales precies? Geen woord. Dus eh, ja, ik zoek het zelf wel uit hoor... Dit is voor mij een typisch voorbeeld van hoe het onderwijs op deze universiteit gaat. Gelukkig is dit niet specifiek voor een cijfer dus ik flans lekker wat in elkaar. Bovendien heb ik weinig tijd deze week, aangezien ik morgen naar Salamanca ga voor de 'Nochevieja Universitaria", het Universitair Nieuwjaar, wat in Salamanca op 12 december door studenten uit heel Spanje gevierd wordt, omdat met het échte oud en nieuw veel studenten naar hun eigen huis (ouders, of eigen land) gaan. Gelukkig ben ik op 31 december zelf óók weer in Spanje, dus heb ik dit jaar 2x Oud&Nieuw! Maar ik kan in Salamanca in elk geval vast oefenen met 12 druiven eten op de klokslagen om 12 uur...
Verder heb ik maandag mijn examen Spaans, van het Centro de Lenguas Modernas, en gaan we daarna van Los Italianos in de groep leren hoe we échte pasta moeten maken. In dat examen heb ik heel veel vertrouwen, even goed doorkijken en dan komt het wel goed.
Ohja, ik had dus die presentatie, en die ging goed. Ik liep maar één keer echt een beetje vast, maar och, het viel dus heel erg mee.
Weekend Sevilla met Matthijs was top, ten eerste natuurlijk leuk om je vriendje na 2,5 maand weer eens te zien, maar daarnaast is Sevilla ook heel mooi en zéker de moeite waard. Wel heel leuk om het verschil in sfeer tussen de steden te proeven; Granada is echt een hippiestad waar op elke straathoek een wietwalm hangt, terwijl Sevilla veel meer metropool is en er algemeen wat "duurder" uitziet.
Iedereen vraagt of m'n Spaans ook echt verbeterd is: Ja. Ik ben simpelweg gewoon niet meer zo bang om iets fout te zeggen, dus ik durf gewoon gesprekken aan te gaan met Spanjaarden, en dat is - in mijn optiek - 90% van "een taal spreken". Want toen ik in Amsterdam Spaans leerde en nooit een Spanjaard sprak, durfde ik echt geen Spaans te praten met mensen die het wél konden. En nu, och, ik zeg echt niet alles correct, en ik weet nog heel veel woorden niet, maar volgens mij kan ik me prima duidelijk maken.
Dus dat. Over een weekje ga ik lekker naar huis voor kerst, lekker al m'n vrienden en familie en Amsterdam weer eens zien. Daarna nog een paar weken Granada voor tentamens, en dat zit het er alweer op. Zo'n halfjaar gaat vreselijk snel, maar wat is het leuk!
Adios amigos,
besitos,
Jojanneke
zaterdag 9 november 2013
Estudios y vida
Van die avonden de dag nadat je uit bent geweest; eigenlijk heb je de hele dag niks gedaan, zou je een beetje (of een beetje veel) moeten studeren maar ben je te loom om dat ook echt te gaan doen. Beetje series kijken en plannen maken voor morgen, die je ook best nu zou kunnen uitvoeren, máárja.
Dan maar weer eens een stukje op m'n blog zetten I guess :)
De universiteit hier ontwikkelt zich zo anders dan in Nederland. Daar zit je gewoon de eerste week al keihard aan allerlei opdrachten, artikelen en presentaties, terwijl het hier heel langzaam maar zeker op gang komt. De eerste weken heb ik echt bijna niks hoeven doen, en nu moet ik steeds meer en meer gaan lezen en samenvatten en komt er zelfs een presentatie aan over een paar weken... Echt moeilijk is het echter niet, want we moesten in groepjes van twee een boek uitkiezen over een bepaald thema (bij het vak Semántica y Lexicología del español) en dat boek samenvatten. Het is een boek van 200 pagina's, ín het Spaans, dus voor de gemiddelde Erasmusstudent is het natuurlijk niet zomaar een stukje taart. Maar kom op, de Spaanse studenten doen dit toch fluitend met drie vingers in hun neus?
Anyway, mij hoor je niet klagen over de moeilijkheidsgraad hier, zolang ik die punten maar krijg over een paar maanden. Het boek wat een ander (Nederlands) meisje en ik hadden uitgezocht, werd ook nog eens te moeilijk bevonden door de docent, maar na de helft van mijn deel te hebben gelezen is het allemaal superduidelijk en totaal niet moeilijk. Dit kan alleen maar goede dingen betekenen voor ons cijfer, dus wederom hoor je mij niet klagen! Voor de presentatie echter heb ik wel de nodige zenuwen, ik in het Spaans voor een collegezaal met allemaal Spanjaarden.... Maar dat is van later zorg :)
De tijd gaat inmiddels hartstikke snel. Volgende week zaterdag ga ik naar Las Alpujarras, dat zijn drie dorpjes aan de andere kant van de Sierra Nevada, en het schijnt er heel mooi te zijn. Je hebt er onder andere een chocoladefabriek en een secadero, waar ze Spaanse hammen drogen. Kortom, een dag vertoeven in mooie dorpjes, onder het genot van chocola, wijn en jamón. Hmmmmm... Drie van mijn favoriete dingen, dit wordt top!
De week daarna ga ik een weekendje naar Sevilla met Matthijs, waar ik natuurlijk ook ontzettend naar uitkijk, en twee weken dáárna komen mijn ouders alweer hierheen en is mijn verjaardag; en dan nog maar twee weken voordat ik voor kerstmis terugga naar Nederland.
Daarna ben ik hier nog maar anderhalve maand, en zal ik vooral aan het studeren zijn voor de tentamens, die eind januari beginnen en half februari eindigen.
Wat betreft die tentamens is er gelukkig ook een stukje goed nieuws gekomen: er bestond namelijk het probleem dat de semesters van Spanje en Amsterdam een paar weken overlappen. En aangezien mijn laatste tentamen hier ook daadwerkelijk 15 februari pas is, en mijn pre-scriptievak in Nederland al begin februari begint, vormde dit een klein probleem. Gelukkig kan de UvA blijkbaar ook best dingen goed doen: mijn studieadviseur heeft met de coördinator van het vak waar ik een paar weken van mis gepraat, en hij heeft er alle begrip voor dat ik iets later inval. Hoera!! Helaas dacht ik er pas ná dit goede nieuws aan dat ik er natuurlijk gewoon een weekje bij had moeten liegen, maar je kunt niet alles hebben..
De winkels hier komen langzaamaan vol te liggen met kerstsnoep, 's nachts is het oprecht koud (en niet Spaans "koud", gewoon echt koud) en ik ga van de week op zoek naar een mooie winterjas. Maar ik mag niet klagen, want overdag is het nog lekker zonder jas in het zonnetje naar huis lopen.
Tsja. Wat moet ik verder zeggen? Ik vermaak me wel. Alles gaat rustig z'n gangetje, de cultuurschok valt me nog steeds alleszins mee: hetgeen wat me het meest stoort is dat ze in de supermarkt gewoon niet alles hebben wat ik als "normaal" zie. Ik wilde vandaag feta kopen: hadden ze niet! Ben allang blij dat ze wel gewoon Goudse kaas hebben. Maar het leven is hier zo rustig, in het begin is dat even wennen als je uit het (toch meer haastige) Westen komt, maar met die aanpassing heb ik toch niet héél veel moeite gehad. Plus: alle lokale producten zijn zó goedkoop. Gekke exotische merken moet je niet proberen, maar als je een beetje slim winkelt hoef je echt geen drol uit te geven.
Nou, ik ga weer even verder met m'n series en m'n to-do-lijstje.
Hasta luegoo!
Dan maar weer eens een stukje op m'n blog zetten I guess :)
De universiteit hier ontwikkelt zich zo anders dan in Nederland. Daar zit je gewoon de eerste week al keihard aan allerlei opdrachten, artikelen en presentaties, terwijl het hier heel langzaam maar zeker op gang komt. De eerste weken heb ik echt bijna niks hoeven doen, en nu moet ik steeds meer en meer gaan lezen en samenvatten en komt er zelfs een presentatie aan over een paar weken... Echt moeilijk is het echter niet, want we moesten in groepjes van twee een boek uitkiezen over een bepaald thema (bij het vak Semántica y Lexicología del español) en dat boek samenvatten. Het is een boek van 200 pagina's, ín het Spaans, dus voor de gemiddelde Erasmusstudent is het natuurlijk niet zomaar een stukje taart. Maar kom op, de Spaanse studenten doen dit toch fluitend met drie vingers in hun neus?
Anyway, mij hoor je niet klagen over de moeilijkheidsgraad hier, zolang ik die punten maar krijg over een paar maanden. Het boek wat een ander (Nederlands) meisje en ik hadden uitgezocht, werd ook nog eens te moeilijk bevonden door de docent, maar na de helft van mijn deel te hebben gelezen is het allemaal superduidelijk en totaal niet moeilijk. Dit kan alleen maar goede dingen betekenen voor ons cijfer, dus wederom hoor je mij niet klagen! Voor de presentatie echter heb ik wel de nodige zenuwen, ik in het Spaans voor een collegezaal met allemaal Spanjaarden.... Maar dat is van later zorg :)
De tijd gaat inmiddels hartstikke snel. Volgende week zaterdag ga ik naar Las Alpujarras, dat zijn drie dorpjes aan de andere kant van de Sierra Nevada, en het schijnt er heel mooi te zijn. Je hebt er onder andere een chocoladefabriek en een secadero, waar ze Spaanse hammen drogen. Kortom, een dag vertoeven in mooie dorpjes, onder het genot van chocola, wijn en jamón. Hmmmmm... Drie van mijn favoriete dingen, dit wordt top!
De week daarna ga ik een weekendje naar Sevilla met Matthijs, waar ik natuurlijk ook ontzettend naar uitkijk, en twee weken dáárna komen mijn ouders alweer hierheen en is mijn verjaardag; en dan nog maar twee weken voordat ik voor kerstmis terugga naar Nederland.
Daarna ben ik hier nog maar anderhalve maand, en zal ik vooral aan het studeren zijn voor de tentamens, die eind januari beginnen en half februari eindigen.
Wat betreft die tentamens is er gelukkig ook een stukje goed nieuws gekomen: er bestond namelijk het probleem dat de semesters van Spanje en Amsterdam een paar weken overlappen. En aangezien mijn laatste tentamen hier ook daadwerkelijk 15 februari pas is, en mijn pre-scriptievak in Nederland al begin februari begint, vormde dit een klein probleem. Gelukkig kan de UvA blijkbaar ook best dingen goed doen: mijn studieadviseur heeft met de coördinator van het vak waar ik een paar weken van mis gepraat, en hij heeft er alle begrip voor dat ik iets later inval. Hoera!! Helaas dacht ik er pas ná dit goede nieuws aan dat ik er natuurlijk gewoon een weekje bij had moeten liegen, maar je kunt niet alles hebben..
De winkels hier komen langzaamaan vol te liggen met kerstsnoep, 's nachts is het oprecht koud (en niet Spaans "koud", gewoon echt koud) en ik ga van de week op zoek naar een mooie winterjas. Maar ik mag niet klagen, want overdag is het nog lekker zonder jas in het zonnetje naar huis lopen.
Tsja. Wat moet ik verder zeggen? Ik vermaak me wel. Alles gaat rustig z'n gangetje, de cultuurschok valt me nog steeds alleszins mee: hetgeen wat me het meest stoort is dat ze in de supermarkt gewoon niet alles hebben wat ik als "normaal" zie. Ik wilde vandaag feta kopen: hadden ze niet! Ben allang blij dat ze wel gewoon Goudse kaas hebben. Maar het leven is hier zo rustig, in het begin is dat even wennen als je uit het (toch meer haastige) Westen komt, maar met die aanpassing heb ik toch niet héél veel moeite gehad. Plus: alle lokale producten zijn zó goedkoop. Gekke exotische merken moet je niet proberen, maar als je een beetje slim winkelt hoef je echt geen drol uit te geven.
Nou, ik ga weer even verder met m'n series en m'n to-do-lijstje.
Hasta luegoo!
zondag 27 oktober 2013
Ik heb vandaag het einde van de wereld gezien
Even een korte update. Alles gaat nog steeds heel goed, de studie komt eindelijk een beetje op gang (ik heb al meerdere dagen serieus gestudeerd!) en hoewel ik mijn dag- en nachtritme totaal niet op orde krijg, krijgt mijn leven hier meer en meer vorm.
Daarnaast loopt de zomer op zijn eind. Vandaag was het nog een heel mooie dag, ongeveer 26 graden in de zon, maar komende week komt hier verandering in; internet zegt dat het rond de 20 graden zal worden en 's nachts zelfs onder de 10! Morgen dus toch maar eens een Universidad de Granada-trui gaan kopen en binnenkort op zoek naar een jas en een nieuwe sjaal.
Als kers op de taart heb ik mijn geliefde vriendje ook zover gekregen tóch eerder dan eind december een ticket richting het zuiden te boeken. De prijzen naar Málaga waren helaas nogal opgelopen maar voor over vier weekjes staat een romantisch weekend Sevilla gepland! Dus kortom, alles gaat lekker.
Vandaag heb ik met drie andere meiden een enorme wandeling gemaakt, letterlijk naar het einde van de (Granadese) wereld. De foto's zeggen meer dan de volgende woorden zullen kunnen, maar in Granada is het echt mogelijk om met een paar minuten lopen in een totaal andere wereld te komen. Van de stad, typische Spaanse stad, naar het Albaizin, de Moorse wijk, steeds verder en verder en kleiner en schattiger en meer en meer vervreemd van de wereld zoals de meesten die kennen, tot het punt waar mensen in grotten wonen.
Nogmaals, dit zou je mij denk ik niet kunnen uitleggen zonder het me te laten zien. Ik verwijs iedereen door naar de foto's die ik hieronder zal plaatsen.
Vervolgens een van de mooiste zonsondergangen ooit gezien (ze doen hier aan zonsondergangen in Andalusië), en na een vermoeiende en indrukwekkende wandeling van zo'n 3 uur, een biertje en een tapita, weer op huis aangegaan.
Nu kapot, het is bedtijd voor mij, zodat ik kan proberen om morgen weer eens eerder dan 12 uur mijn bed uit te komen. Ik weet niet wat het is, maar een ritme krijgen is de grootste uitdaging van het moment.
Daarnaast loopt de zomer op zijn eind. Vandaag was het nog een heel mooie dag, ongeveer 26 graden in de zon, maar komende week komt hier verandering in; internet zegt dat het rond de 20 graden zal worden en 's nachts zelfs onder de 10! Morgen dus toch maar eens een Universidad de Granada-trui gaan kopen en binnenkort op zoek naar een jas en een nieuwe sjaal.
Als kers op de taart heb ik mijn geliefde vriendje ook zover gekregen tóch eerder dan eind december een ticket richting het zuiden te boeken. De prijzen naar Málaga waren helaas nogal opgelopen maar voor over vier weekjes staat een romantisch weekend Sevilla gepland! Dus kortom, alles gaat lekker.
Vandaag heb ik met drie andere meiden een enorme wandeling gemaakt, letterlijk naar het einde van de (Granadese) wereld. De foto's zeggen meer dan de volgende woorden zullen kunnen, maar in Granada is het echt mogelijk om met een paar minuten lopen in een totaal andere wereld te komen. Van de stad, typische Spaanse stad, naar het Albaizin, de Moorse wijk, steeds verder en verder en kleiner en schattiger en meer en meer vervreemd van de wereld zoals de meesten die kennen, tot het punt waar mensen in grotten wonen.
Nogmaals, dit zou je mij denk ik niet kunnen uitleggen zonder het me te laten zien. Ik verwijs iedereen door naar de foto's die ik hieronder zal plaatsen.
Vervolgens een van de mooiste zonsondergangen ooit gezien (ze doen hier aan zonsondergangen in Andalusië), en na een vermoeiende en indrukwekkende wandeling van zo'n 3 uur, een biertje en een tapita, weer op huis aangegaan.
Nu kapot, het is bedtijd voor mij, zodat ik kan proberen om morgen weer eens eerder dan 12 uur mijn bed uit te komen. Ik weet niet wat het is, maar een ritme krijgen is de grootste uitdaging van het moment.
 |
| Het Alhambra gezien vanaf de Mirador de San Nicolas |
 |
| We geloven in de Want de |
 |
| Daar linksonder, zie je die grotten? Daar wonen dus mensen, compleet geïsoleerd. |
Abonneren op:
Posts (Atom)