Leuk dat jullie ook mijn laatste blog nog even lezen. Inmiddels ben ik bijna 3 weken thuis, maar het lijkt al veel langer. Het is net alsof ik een weekje of misschien twee op vakantie ben geweest, het is allemaal alweer extreem normaal, en dat is heel saai, en het dubbele is dus: het is zó normaal dat het bijna weer raar is. Ik fiets weer vrolijk de stad door, al vind ik Amsterdam ineens een heel grote stad. Hier moet ik vaak 10 tot 20 minuten naar iets toe fietsen, terwijl in Granada 10 tot 20 minuten lópen normaal was. Ik heb het gevoel dat het me meer tijd kost om te fietsen dan voor ik wegging, maar misschien zijn mijn fietsspieren gewoon een beetje verslapt en moet ik die weer trainen de komende tijd. Dagen zijn hier trouwens ook korter; om 17:00u is de dag hier wel zo'n beetje op zijn eind, terwijl in Granada je dan nog wel een paar uur hebt om bijvoorbeeld naar de winkel te gaan en het tweede dagdeel na de siesta dan natuurlijk gewoon pas begint.
De eerste weken was het nogal koud allemaal maar vanaf gister is het zowaar best wel lenteweer (tja, de Nederlanders die dit lezen weten dat natuurlijk..). Toch is het heel anders warm dan in Spanje want als daar de zon schijnt is het gelijk zomer, en hier is het "lekker lenteweer" en waait er vooral nog 'n fris windje.
Ik heb soms echt enorme heimwee-buien, vooral toen ik bijvoorbeeld voor Erasmus, om het laatste deel van m'n beurs te krijgen, een klein verhaaltje moest schrijven van 500 tot 1000 woorden over mijn ervaringen. Ik dacht, ooh nou even snel 500 woordjes tikken en dan insturen, klaar....
Uiteindelijk heb ik bijna 900 woorden getypt, had ik nog veel meer kunnen schrijven en zat ik bijna te huilen.
Soms kijk ik m'n foto's door en wil ik vooral terug.
Ondanks alle heimwee is Amsterdam in sommige opzichten toch ook wel weer een verademing. Vooral de manier van werken, bijvoorbeeld in winkels en natuurlijk op de universiteit; als er iets moet gebeuren, dan dóen mensen het gewoon, in plaats van "oh kan ook morgen" of welk ander excuus dan ook.
Ook het feit dat iedereen gewoon Nederlands spreekt en iedereen dus veel makkelijker te verstaan is, en zoals ik al eerder noemde, het feit dat ik gewoon weer lekker m'n fiets kan pakken voor alles.
Ik ben nog steeds aan het wennen aan de hoge prijzen hier voor alles... Een biertje, lunch, ik zat laatst op een terras waar een schaaltje olijven €4,50 kostte. Pardon?!
Maar, het feit dat ik toch wel, ook hier, gewoon op een terras kan zitten (hoewel met winterjas, ook in de zon) is wel echt heel fijn.
Ik mis het lekker terrasjes pakken, de ultieme relaxedheid die Spanjaarden iets te goed beheersen en Nederlanders iets te weinig. Ik mis de complete sfeer van Granada, ik zal er zeker nog zo vaak mogelijk terugkomen en iedereen die ik ken moet er verplicht heen.
Maar toch, ook Amsterdam is een prachtige stad en het is heerlijk om hier weer terug te zijn, ook met mijn oude vrienden, mijn oude kamer en mijn oude leven algemeen. Alles is nog precies zoals ik het achterliet, dus voor iedereen die twijfelt of 'ie op Erasmus moet: het antwoord is gewoon JA, want niks verandert, alleen jij zelf in allerlei positieve opzichten.
P.S., soort P.S., ik heb al mijn vakken gehaald! Niet heel glorieus, maar toch. Voor Cervantes heb ik een 5 gehaald, "aprobado" heet, dus geslaagd (in NL staat dat in principe gelijk aan een 5,5), voor Semántica een 5,5 (sowieso dus gehaald) en voor Sociolingüística zelfs een 6,8!!! Die laatste was het belangrijkst voor me, want het belangrijkst voor mijn master. Niet verplicht maar staat toch netjes.
(wow nu vind ik het zelfs lastig om deze blog op te slaan en te publiceren omdat het mijn laatste is en het voelt alsof ik Granada nu definitief afsluit... Is niet zo, hup JJ, klik!)
