back home

Lieve allemaal,

Leuk dat jullie ook mijn laatste blog nog even lezen. Inmiddels ben ik bijna 3 weken thuis, maar het lijkt al veel langer. Het is net alsof ik een weekje of misschien twee op vakantie ben geweest, het is allemaal alweer extreem normaal, en dat is heel saai, en het dubbele is dus: het is zó normaal dat het bijna weer raar is. Ik fiets weer vrolijk de stad door, al vind ik Amsterdam ineens een heel grote stad. Hier moet ik vaak 10 tot 20 minuten naar iets toe fietsen, terwijl in Granada 10 tot 20 minuten lópen normaal was. Ik heb het gevoel dat het me meer tijd kost om te fietsen dan voor ik wegging, maar misschien zijn mijn fietsspieren gewoon een beetje verslapt en moet ik die weer trainen de komende tijd. Dagen zijn hier trouwens ook korter; om 17:00u is de dag hier wel zo'n beetje op zijn eind, terwijl in Granada je dan nog wel een paar uur hebt om bijvoorbeeld naar de winkel te gaan en het tweede dagdeel na de siesta dan natuurlijk gewoon pas begint.
De eerste weken was het nogal koud allemaal maar vanaf gister is het zowaar best wel lenteweer (tja, de Nederlanders die dit lezen weten dat natuurlijk..). Toch is het heel anders warm dan in Spanje want als daar de zon schijnt is het gelijk zomer, en hier is het "lekker lenteweer" en waait er vooral nog 'n fris windje.

Ik heb soms echt enorme heimwee-buien, vooral toen ik bijvoorbeeld voor Erasmus, om het laatste deel van m'n beurs te krijgen, een klein verhaaltje moest schrijven van 500 tot 1000 woorden over mijn ervaringen. Ik dacht, ooh nou even snel 500 woordjes tikken en dan insturen, klaar....
Uiteindelijk heb ik bijna 900 woorden getypt, had ik nog veel meer kunnen schrijven en zat ik bijna te huilen.
Soms kijk ik m'n foto's door en wil ik vooral terug.

Ondanks alle heimwee is Amsterdam in sommige opzichten toch ook wel weer een verademing. Vooral de manier van werken, bijvoorbeeld in winkels en natuurlijk op de universiteit; als er iets moet gebeuren, dan dóen mensen het gewoon, in plaats van "oh kan ook morgen" of welk ander excuus dan ook.
Ook het feit dat iedereen gewoon Nederlands spreekt en iedereen dus veel makkelijker te verstaan is, en zoals ik al eerder noemde, het feit dat ik gewoon weer lekker m'n fiets kan pakken voor alles.
Ik ben nog steeds aan het wennen aan de hoge prijzen hier voor alles... Een biertje, lunch, ik zat laatst op een terras waar een schaaltje olijven €4,50 kostte. Pardon?!
Maar, het feit dat ik toch wel, ook hier, gewoon op een terras kan zitten (hoewel met winterjas, ook in de zon) is wel echt heel fijn.

Ik mis het lekker terrasjes pakken, de ultieme relaxedheid die Spanjaarden iets te goed beheersen en Nederlanders iets te weinig. Ik mis de complete sfeer van Granada, ik zal er zeker nog zo vaak mogelijk terugkomen en iedereen die ik ken moet er verplicht heen.
Maar toch, ook Amsterdam is een prachtige stad en het is heerlijk om hier weer terug te zijn, ook met mijn oude vrienden, mijn oude kamer en mijn oude leven algemeen. Alles is nog precies zoals ik het achterliet, dus voor iedereen die twijfelt of 'ie op Erasmus moet: het antwoord is gewoon JA, want niks verandert, alleen jij zelf in allerlei positieve opzichten.

P.S., soort P.S., ik heb al mijn vakken gehaald! Niet heel glorieus, maar toch. Voor Cervantes heb ik een 5 gehaald, "aprobado" heet, dus geslaagd (in NL staat dat in principe gelijk aan een 5,5), voor Semántica een 5,5 (sowieso dus gehaald) en voor Sociolingüística zelfs een 6,8!!! Die laatste was het belangrijkst voor me, want het belangrijkst voor mijn master. Niet verplicht maar staat toch netjes.

(wow nu vind ik het zelfs lastig om deze blog op te slaan en te publiceren omdat het mijn laatste is en het voelt alsof ik Granada nu definitief afsluit... Is niet zo, hup JJ, klik!)

La última semana

Ja hoor, bericht 11, laatste week. 17 februari komt steeds dichterbij; de dag dat ik de mooiste stad van Spanje ga verlaten en weer ga inruilen voor de mooiste stad van Nederland. De eennalaatste week kwam Dieke nog gezellig langs, wat niet alleen gezellig was, maar eigenlijk ook gewoon heel goed uitkwam voor mij: met bezoekers ga je toch sneller weer de toeristische dingen doen, zoals naar de Arabische baden, nog eens naar het Alhambra en een wandeltocht door het Albaizín maken. En dat is superfijn, want ik heb dat natuurlijk allemaal al eens gedaan (behalve de Arabische baden..), dus uit jezelf doe je het niet zo gauw meer. Bezoekers echter wil je natuurlijk alle mooie plekjes van de stad laten zien, en op die manier zie je ze zelf ook nog eens. En heb je nog eens de kans je te realiseren dat Granada toch écht de mooiste stad is.

Er zijn enorm veel dingen in Granada die ik écht zal gaan missen als ik weer naar Amsterdam ga. Er zijn echter -natuurlijk- ook zaken die ik nu, volgende week, mijn rug kan toekeren en godzijdank nooit meer hoef te zien.

Dingen die ik wel ga missen:

• Mijn vriendinnen
• Librería Picasso, de fantastische boekenwinkel onder mijn huis
• Los Chinos, de Chinese winkels waar ze alles hebben voor geen geld
• De palmbomen
• De cactussen op de berg van mijn faculteit
• Het weer
• Naar huis lopen langs de kathedraal
• Het Albaizín
• Mirador de San Nicolás
• De cafetaria van de universiteit (zelfs daar bier mét tapa!)
• De tapas, en daarmee:
• De laagdrempelige manier waarop je hier even een biertje kan doen en wat kan eten 
• 'No pasa nada, no te preocupes..!'
• De taal
• De feestjes met allerlei verschillende talen en culturen
• De laagdrempeligheid van Erasmus; iedereen is welkom!
• Altijd jamón en chorizo in je koelkast kunnen hebben liggen (want goedkoop)
• De siesta.

Dingen die ik níet ga missen:

• José, de klusjesman, die altijd zei dat ´ie zou komen en bijna nooit ook gewoon kwám
• De universiteit
• Mijn bed hier (hard, éénpersoons)
• De bussen (zonder vaste tijden)
• Alles wat er nét mis/kapot/niet goed is in mijn huis
• De siesta.

Gelukkig is de lijst met dingen die ik wél ga missen langer, wat aangeeft dat het afgelopen halfjaar vooral heel erg leuk, leerzaam, fantastisch, en een enorm vette ervaring is geweest. Het gaat heel gek zijn om weer in mijn eigen Amsterdamse bed te slapen en weer in het Nederlands les te krijgen. En zelf om weer in het Nederlands een biertje te kunnen bestellen, daar €2,50 voor te moeten betalen en er geen tapa bij te krijgen. Daar zijn dan echter wel weer bitterballen bij te bestellen, of kaasstengels. En ook zal ik de eerste tijd wel voornamelijk in speciaalbiercafés te vinden zijn. 

Kortom: elluk voordeel hep ze nadeel. Ik zal zeker nog terugkeren naar Granada. Maar nu eerst: de laatste week!

De beste Erasmus-hack ooit

Dit wil ik even delen hoor, gewoon omdat het perfect is. Ik wilde vanavond Wie is de Mol kijken, live via internet, maar ik kreeg de mededeling dat dat niet kon omdat ik niet in Nederland zat. Nou, dat klopt natuurlijk wel. Scheisse. Wat nu?
En toen dacht ik: jaha, ik héb ooit van iemand gehoord dat je dit systeem als het ware "hackt" als je je inlogt op het online netwerk van je Nederlandse universiteit. Dus ik dat proberen. En ik wil gewoon even met de hele Erasmuswereld delen: Het Werkt!!! Ga je ooit op Erasmus en wil je, net als ik, Wie is de Mol (of natuurlijk een ander programma) kijken: gewoon inloggen op dat netwerk. Van de UvA heette het eerst VPN en nu Junos Pulse ofzo, geen idee hoe dat bij andere universiteiten zit. Je kunt ermee de hele bibliotheek van je uni bekijken als je niet op een van de computers van je uni zit. Voor technische details vraag je maar lekker een technisch iemand.
Het leukste is misschien nog wel dat je er op Spotify ook Nederlandse reclames bij cadeau krijgt. Voor als je het Estreaming op Espotify even zat bent.

Andere tip: geen koffie over je toetsenbord heen gooien. Mijn 'm' heeft er in elk gevmal mzijmn eigen levmen door gekregen. Dit bericht typen heeft langer geduurd dan je waarscmhijnlijk zou denken.

Dikke kus, op naar de laatste twee weken, tot gauw AMSTERDAM!! :D

Comportamiento para evitar estudiar (CEE)

Dat is de (net zelfverzonnen) Spaanse benaming voor Soggen, en precies wat ik op het moment aan het doen ben. Ik zit al sinds 13:00u in de bieb, wat op zich natuurlijk niet heel vroeg is ofzo, maar gezien mijn nog steeds niet verbeterde ritme in het Land der Mañana vind ik het nog best netjes.
Maar in de bieb zitten staat helaas niet gelijk aan studeren. Ik heb een pagina of 10 gelezen en samengevat voor Semántica, de master general linguistics aan de UvA nog eens uitgeplozen, gekeken naar een onderwijsmaster, recepten voor vanavond opgezocht en mensen lastig gevallen via Whatsapp en Facebook.
Voor al die masteractiviteiten heb ik een reden, aangezien ik gister een mail kreeg met een bevestiging dat het wel gaat lukken de MA general linguistics aan de UvA binnen te komen. Extreem blij mee, dit scheelt me weer zoeken naar een alternatieve master die ik eigenlijk niet wil doen.

Dit is trouwens niet de eerste dag dat ik actief in de bieb ben gaan zitten om te studeren hoor. Zaterdag zijn Theresa en ik naar de enige bieb hier gegaan die op zaterdag open is. Deze bieb blijft trouwens open tot zondagochtend 6 uur. En echt een bieb is het niet te noemen, het is de faculteit van rechten ofzo (daar heeft het in elk geval iets mee te maken) waar je gewoon in de collegezalen kan gaan zitten. Je zit dus aan zo'n schraal klein bankje, en na een paar uur daar gezeten te hebben met een tafel en een stoel die net te ver van elkaar afstaan, waardoor je de hele tijd voorover gebogen zit en rugpijn krijgt, ontdekte ik dat het tafeltje uitschuifbaar is!
Ik heb inmiddels geen colleges meer, twee van mijn drie docenten hebben gezegd dat de laatste week colleges niet door zal gaan. Van het laatste vak, Cervantes, heb ik nog wel colleges, maar aangezien ik hier gemiddeld misschien zo'n 20% van begrijp, skip ik deze uit gemakzucht toch ook maar. Wikipedia weet ook heel veel.
Dat ik nu geen les meer heb, en pas volgende week woensdag mijn eerste tentamen heb, betekent dus wel dat ik nú al in de bieb zit om te studeren; véél langer van tevoren dan dat ik meestal in Nederland doe, kortom, ik ben veel actiever aan het studeren hier dan in Nederland.
Mag ook wel, want ik heb de afgelopen 4 maanden hier echt belachelijk weinig uitgevoerd.
Of ik het ga redden? Geen idee, aangezien ik dus niks heb uitgevoerd en er nog geen cijfers binnen zijn, en mensen hier niet doen aan voorbeeldtentamens, heb ik geen idee hoe ik ervoor sta. Wel weet ik dat het tentamen Semántica bestaat uit 2 grote theorievragen en 20 taaloefeningetjes in de categorie "wat zijn de betekenissen van het woord 'casa' (huis) in de volgende contexten" en "wat is het antoniem (tegenovergestelde) van 'comer' (eten)". Voor alle duidelijkheid: het tegenovergestelde van eten is 'niet eten', waar blijkbaar een woord voor is in het Spaans; en toen ik met 'drinken' kwam, keek de docent me aan alsof ik beter nog wat bijspijkerlesjes in de kleuterklas kon gaan volgen.
Het is maar hoe je ernaar kijkt.

Het enige tentamen wat ik écht wil halen, is Sociolingüística. Het is m'n laatste tentamen en ik weet niet zo goed wat ik me bij het tentamen moet voorstellen.

Ik begin inmiddels een beetje cynisch te worden over de Spaanse cultuur en de capaciteiten van de gemiddelde Spanjaard, dus het is verder maar goed dat ik over 4 weken weer op Hollandse bodem ben. Als er hier een probleem is en je probeert dat uit te leggen aan de Spanjaard die dit eventueel voor je zou kunnen oplossen, reageert hij met een enorm verhaal wat absoluut geen antwoord geeft op je vraag, en als je nogmaals probeert uit te leggen dat dat niet is wat je bedoelt, begint dat hele verhaal weer van voor af aan. De enige oplossing hierop is gewoon zorgen dat er geen problemen ontstaan. Ik hoop van harte dat ik de laatste vier weken zonder doorkom, want hoewel ik nu misschien een beetje zuur overkom, ga ik Granada echt wel enorm missen! De fantastische boekenwinkel onder mijn huis, de 'chinos' (winkels beheerd door Chinezen waar ze álles hebben voor geen geld), het goedkope eten en drinken.
Daarentegen heb ik ontzettend veel zin om weer in Amsterdam rond te fietsen, in mijn eigen bed te slapen, speciaalbier te drinken en gewoon weer op fietsafstand van Matthijs te wonen

Ik denk dat een halfjaar precies goed is voor mij. Veel langer wegblijven zou ik vast ook wel trekken, maar ik vind het gewoon wel mooi geweest.

Nu ga ik nog even proberen te studeren, en als dat niet lukt, toch maar richting huis. Op deze manier heeft in de bieb zitten natuurlijk niet zo heel veel nut.

Besititos
JotaJota

Begin van het einde

Lekker dramatisch he? Maar het is helaas wel zo.
Ik ben met kerst in Nederland geweest, heb wat Nederlandse vrienden en familie gezien, en voor oud en nieuw kwam Matthijs met mij mee naar Granada. Duits-Hollands Pannenkoeken en KartoffelsalatFest bij Katja thuis, daarna naar een huisfeestje en natuurlijk naar het gemeentehuis om nu voor 't echie de twaalf druiven te eten. De druiven om 12u hebben ons niet bepaald heel veel geluk bezorgd; op 2 januari werd Matthijs ziek, en dit duurde zo'n 2,5 dag waarin we niks gedaan hebben. Op 1 januari is het natuurlijk traditie om überhaupt niks uit te voeren, maar gelukkig was hij op 5 januari, onze anniversary, gezond genoeg voor ons bezoek aan het Alhambra. Ik was daar al die tijd nog niet geweest, en hoewel het natuurlijk winter was en niet alles in volle bloei stond (het was eerder een beetje sneu met al die kale bomen), was het heerlijk weer en is het alsnog absoluut de moeite waard om erheen te gaan. Toen we terug naar de stad liepen was helaas de Driekoningen-optocht aan de gang, dus de straten waren onbegaanbaar doordat heel Spanje naar Granada was gekomen om naar de wagens te kijken en de muziekmensen die onder andere Prins Ali van Aladdin speelden. Ik woon in het centrum, en dat centrum wordt omgeven door een aantal grotere straten. Een van die straten moesten we dus oversteken om als het ware binnenin het centrum te komen. Mission Impossible met zoiets als Driekoningen in Spanje. Bekogeld met snoepjes en zoekend naar een gat in de menigte, besloten we na een halfuur maar ergens chocolate con churros te gaan eten. Daar konden we weer even op vooruit, en godzijdank vonden we daarna ook vrij snel een doorgang waardoor we naar huis konden (!!).
Nou, uiteindelijk wilden we nog even ergens ontbijt oid halen maar dat lukte niet meer, en toen zijn we doorgegaan naar Oum Khalsoum, de Marokkaanse tapastent.
De dag daarna, Driekoningen, zijn we door het Albaicín naar Sacromonte gelopen, waar in m'n post van 27 oktober ook over te lezen is. Mooie zonsondergang gezien, en nog even teruggelopen naar de Mirador de San Nicolás om dat uitzicht op het Alhambra ook nog even in het donker te zien. Zo mooi, en het was zulk lekker weer.. Heel nice.
Toen we thuiskwamen stortte ik een beetje in, ik had n beetje buikpijn en dit zette zich vandaag superfijn nog even door, waardoor ik de dag dat Matthijs weg moest dus ziek was. Heb 'm naar het busstation gebracht en ben op de bank gaan liggen. Ook lekker, toch minder zonder Matthijs, en aangezien ik nu gewend ben dat hij hier is, zal het nu wel even lastig worden. Hoewel ik komend weekend waarschijnlijk ga snowboarden en ik het druk genoeg zal hebben met studeren. Ook moet ik echt eens af van die ontkenningsperiode en gewoon een retourticket gaan boeken. Nu ik weer even heb meegemaakt hoe leuk het toch ook in Amsterdam is, heb ik er toch weer meer zin in, hoewel het gek blijft. Ik woon nu hier, en straks niet meer. Ik heb hier al best wat over gezegd. De uni hier blijft kut, die ga ik niet missen, hooguit de cactussen die náást mijn faculteit staan, omdat het gewoon cool is om cactussen naast je faculteit te hebben.

De laatste 6 weken gaan nu in, en als er iets gezegd dient te worden, horen jullie het. Ik vraag me af hoe de laatste weken worden. Dieke komt nog langs, wat superchill is, maar verder wordt het - ben ik bang - een kwestie van studeren en nog meer studeren. Ik hou niet van studeren.

Nou bedankt voor het aanhoren (lezen) van mijn verhaal, het is soms lastig een evenwicht te vinden tussen blog (met lezerspubliek) en dagboek (puur voor mezelf). Maar ik hoop dat het toch nog een klein beetje interessant is.

Gelukkig nieuw jaar!

Holaaa otra vez!

Ik weet dat mijn vorige post dit keer wel erg kort geleden is, maar ik wilde jullie toch even niet het verhaal van Nochevieja Universitaria in Salamanca onthouden.


Eergisterochtend om half9 verzamelden we bij een winkelcentrum, gelukkig dicht bij mijn huis, om rond 10 uur te vertrekken richting het verre Salamanca. Halve land door gecrost, de molens (of reuzen?) van Don Quijote gezien, en heel veel niks. Uiteindelijk kwamen we rond een uur of 6 aan in Salamanca. Reisje van 8 uur om naar een feestje te gaan? Joh we zijn toch Erasmus, dan mag het. Na een glaasje Prosecco en een Japanse tour door de stad kwamen we aan bij Plaza Mayor, waar het gemeentehuis is en dus de druiven worden gegeten. We waren er al om 10 uur 's avonds, en toen was het plein nog vrij leeg, maar na tienen stroomde het toch wel snel vol, en om 11u konden er niet zo veel mensen meer bij. Ze draaiden muziek, of er traden artiesten op, dat is me niet echt duidelijk geworden, maar de muziek in Salamanca was een stuk Westerser dan in Granada, waar ze eigenlijk vooral (of alleen maar) Gasolina-stijl muziek draaien. En hoewel ik dat ook wel ben gaan waarderen de afgelopen maanden, was het toch ook wel weer eens fijn om "normale" muziek te horen. We hadden van die lichtgevende rubberen stokken gekregen met rood-blauwe lampjes en we hadden nog wat alcohol, dus we hebben ons ontzettend vermaakt.

Om kwart voor 12 ongeveer begon het echte spektakel; natuurlijk filmpjes van Bekende Spanjaarden die ons veel plezier en een gelukkig nieuwjaar wensten en een of andere live Spanjaard die ook nog wat te vertellen had. En toen een lichtshow...
Ik realiseer me nu dat dit soort ervaringen erg lastig te beschrijven zijn, dus doe ik het deels maar met beelden. Voor het filmpje van de lichtshow, klik HIER.
Op het einde als die gast mee begint te tellen met de klokslagen, is het dus de bedoeling dat je twaalf druiven eet voor geluk, denk ik. Elke klokslag een druif. In de stad deelden ze pakketjes met twaalf druiven uit, en gelukkig waren die pitloos; ik had hier in Spanje nog niet echt pitloze druiven gezien, of ze waren veel duurder, dus ik was bang dat ik me enorm zou gaan verslikken in de pitten terwijl ik elke klokslag een druif naar binnen probeerde te proppen. Dit viel dus gelukkig mee, het was puur een kwestie van proppen, kauwen, slikken, meer proppen, etc. Na de twaalfde zou ik het niet lang meer volgehouden hebben maar dat was dus ook niet nodig :)

Na 12 uur stroomde het plein snel leeg, en kwamen we achter de keerzijde van Nochevieja: buiten het plein zaten een aantal meiden in plassen vol braaksel en een jongen uit onze groep bleek een tand te zijn kwijtgeraakt. Aan de andere kant gebeurt dit soort dingen natuurlijk wel vaker als je grote groepen opzoekt.
Toen we de groep weer hadden opgezocht, werd het eigenlijk praktisch een nacht uitgaan in Salamanca, wat best vet is, maar daar had je niet echt veel meer in de gaten van het hele Nochevieja-idee.

Om kwart over 4 zou de bus weer op de afgesproken plek staan, maar toen wij om kwart voor 5 daar waren, was de bus er natuurlijk nog niet en moesten we nog een halfuur wachten. Toen de bus er eenmaal was, moest er ook nog gewacht worden op dronken groepsgenoten die nog niet naar huis wilden, maar toen konden we in elk geval al in de bus zitten (en in mijn geval slapen, geloof ik). Ik werd wakker toen de bus opeens midden op de weg ging keren, en uiteindelijk stopte bij een garage. Die was nog niet open, want het was 8 uur 's ochtends, en even later werd duidelijk waarom we daar waren; een van de banden was lek. Of lek; totaal uit elkaar geknald, zo leek het toen we de bus uit moesten en opgevangen werden in een soort wijkcentrum van het dorp waar we waren. Totaal gaar, vercrackt, "mottig" (Belgen?); hoe je het ook wil noemen, ik had me zelden zo slecht gevoeld. We kregen weinig nieuws over het 'wat nu'; we zaten in een soort vergaderlokaal te wachten tot we weer verder zouden kunnen. Ik heb me zelden zo geërgerd aan Frans pratende personen, of personen algemeen, of situaties algemeen.
Geen idee ook hoe lang we daar gezeten hebben; volgens mij hoorden we ergens rond 10 uur dat we over 10 minuten weer zouden gaan. Dat was gelukkig ook zo. Toen we weer in de rijdende bus zaten, stonden er langs de weg enorm veel waarschuwingsborden; we waren in een bergpas ofzo, moesten langzaam rijden, en oppassen omdat hier veel ongelukkig gebeurden. Dit werd nog even fijn gedemonstreerd door een totaal afgebrande vrachtwagen langs de weg; we kunnen alleen maar hopen dat de bestuurder het hier levend vanaf heeft gebracht. Onze chauffeur heeft ons hier echter - godzijdank - veilig doorheen geloodst en onze banden hielden het gewoon, zodat we om 15:30u weer in Granada waren. Daar een mooi welkom (zie foto's hieronder).

Hoewel het laatste deel van dit verhaal natuurlijk nogal deprimerend overkomt, wil ik toch nog even vooral benadrukken dat Nochevieja Universitaria in Salamanca ontzettend cool is en zeker de moeite waard om te bezoeken. Zoveel studenten, zoveel internationaal, zo enorm, zo'n ontzettende Koninginnedag-sfeer; echt heel erg vet. Met zo'n lange reis en met zo'n grote groep moet er natuurlijk wel iets fout gaan, zeker als de terugreis op vrijdag de dertiende plaatsvindt, maar vale la pena; het is de moeite waard.

Nog even een paar foto's ter illustratie:

Back Home!

(F*cking Blogspot wil de foto's niet zo zetten zoals ik ze wil, poep Blogspot, dan maar zo he. En bedankt).

Toevoeging achteraf:
"YO SOY DE GRANÁ DE GRANÁ DE GRANÁAA"

Gewenning

Hola a todos:

Mijn vorige bericht is alweer ruim een maand geleden, en ik denk dat dat wel aangeeft hoe ik me hier voel. De universiteit is nog steeds stom, maar verder gaat alles gewoon goed; er zijn weinig verrassingen meer, ik weet eigenlijk wel hoe alles werkt, ik woon hier inmiddels gewoon. Het zonnetje schijnt nog steeds vrolijk, al is het binnen echt koud! Gisteren moest ik in de collegezaal m'n jas aan omdat het binnen gewoon echt te koud was, terwijl buiten in de zon het heerlijk zonder jas kan. Spanje is wat dat betreft echt de omgekeerde wereld van Nederland..!
Vandaag zit ik in de bieb, eerste keer dit jaar. Ik moet voor dinsdag een opdracht maken over Codeswitching (cambio de códigos) voor Sociolinguïstiek. Eigenlijk moet ik daarvoor de bibliografie gebruiken die de docent ervoor heeft gegeven, maar zoveel boeken daarvan kan ik niet vinden... Dit ligt vast voor een deel aan mij, maar ik heb besloten om gewoon zelf bronnen te zoeken en een stuk over codeswitching te typen. Hopelijk is het goed genoeg voor hem.
De enige opdracht die we krijgen is ook:
"Deben preparar un resumen de lo que dicen los manuales sobre la alternancia o cambio de códigos.
Añadir experiencias propias."
Oftewel, maak een samenvatting van wat ze in "los manuales" zeggen over codeswitching. Voeg eigen ervaringen toe.
Hoeveel pagina's of woorden? Welke manuales precies? Geen woord. Dus eh, ja, ik zoek het zelf wel uit hoor... Dit is voor mij een typisch voorbeeld van hoe het onderwijs op deze universiteit gaat. Gelukkig is dit niet specifiek voor een cijfer dus ik flans lekker wat in elkaar. Bovendien heb ik weinig tijd deze week, aangezien ik morgen naar Salamanca ga voor de 'Nochevieja Universitaria", het Universitair Nieuwjaar, wat in Salamanca op 12 december door studenten uit heel Spanje gevierd wordt, omdat met het échte oud en nieuw veel studenten naar hun eigen huis (ouders, of eigen land) gaan. Gelukkig ben ik op 31 december zelf óók weer in Spanje, dus heb ik dit jaar 2x Oud&Nieuw! Maar ik kan in Salamanca in elk geval vast oefenen met 12 druiven eten op de klokslagen om 12 uur...
Verder heb ik maandag mijn examen Spaans, van het Centro de Lenguas Modernas, en gaan we daarna van Los Italianos in de groep leren hoe we échte pasta moeten maken. In dat examen heb ik heel veel vertrouwen, even goed doorkijken en dan komt het wel goed.

Ohja, ik had dus die presentatie, en die ging goed. Ik liep maar één keer echt een beetje vast, maar och, het viel dus heel erg mee.
Weekend Sevilla met Matthijs was top, ten eerste natuurlijk leuk om je vriendje na 2,5 maand weer eens te zien, maar daarnaast is Sevilla ook heel mooi en zéker de moeite waard. Wel heel leuk om het verschil in sfeer tussen de steden te proeven; Granada is echt een hippiestad waar op elke straathoek een wietwalm hangt, terwijl Sevilla veel meer metropool is en er algemeen wat "duurder" uitziet.

Iedereen vraagt of m'n Spaans ook echt verbeterd is: Ja. Ik ben simpelweg gewoon niet meer zo bang om iets fout te zeggen, dus ik durf gewoon gesprekken aan te gaan met Spanjaarden, en dat is - in mijn optiek - 90% van "een taal spreken". Want toen ik in Amsterdam Spaans leerde en nooit een Spanjaard sprak, durfde ik echt geen Spaans te praten met mensen die het wél konden. En nu, och, ik zeg echt niet alles correct, en ik weet nog heel veel woorden niet, maar volgens mij kan ik me prima duidelijk maken.

Dus dat. Over een weekje ga ik lekker naar huis voor kerst, lekker al m'n vrienden en familie en Amsterdam weer eens zien. Daarna nog een paar weken Granada voor tentamens, en dat zit het er alweer op. Zo'n halfjaar gaat vreselijk snel, maar wat is het leuk!

Adios amigos,
besitos,
Jojanneke