Ik ben met kerst in Nederland geweest, heb wat Nederlandse vrienden en familie gezien, en voor oud en nieuw kwam Matthijs met mij mee naar Granada. Duits-Hollands Pannenkoeken en KartoffelsalatFest bij Katja thuis, daarna naar een huisfeestje en natuurlijk naar het gemeentehuis om nu voor 't echie de twaalf druiven te eten. De druiven om 12u hebben ons niet bepaald heel veel geluk bezorgd; op 2 januari werd Matthijs ziek, en dit duurde zo'n 2,5 dag waarin we niks gedaan hebben. Op 1 januari is het natuurlijk traditie om überhaupt niks uit te voeren, maar gelukkig was hij op 5 januari, onze anniversary, gezond genoeg voor ons bezoek aan het Alhambra. Ik was daar al die tijd nog niet geweest, en hoewel het natuurlijk winter was en niet alles in volle bloei stond (het was eerder een beetje sneu met al die kale bomen), was het heerlijk weer en is het alsnog absoluut de moeite waard om erheen te gaan. Toen we terug naar de stad liepen was helaas de Driekoningen-optocht aan de gang, dus de straten waren onbegaanbaar doordat heel Spanje naar Granada was gekomen om naar de wagens te kijken en de muziekmensen die onder andere Prins Ali van Aladdin speelden. Ik woon in het centrum, en dat centrum wordt omgeven door een aantal grotere straten. Een van die straten moesten we dus oversteken om als het ware binnenin het centrum te komen. Mission Impossible met zoiets als Driekoningen in Spanje. Bekogeld met snoepjes en zoekend naar een gat in de menigte, besloten we na een halfuur maar ergens chocolate con churros te gaan eten. Daar konden we weer even op vooruit, en godzijdank vonden we daarna ook vrij snel een doorgang waardoor we naar huis konden (!!).
Nou, uiteindelijk wilden we nog even ergens ontbijt oid halen maar dat lukte niet meer, en toen zijn we doorgegaan naar Oum Khalsoum, de Marokkaanse tapastent.
De dag daarna, Driekoningen, zijn we door het Albaicín naar Sacromonte gelopen, waar in m'n post van 27 oktober ook over te lezen is. Mooie zonsondergang gezien, en nog even teruggelopen naar de Mirador de San Nicolás om dat uitzicht op het Alhambra ook nog even in het donker te zien. Zo mooi, en het was zulk lekker weer.. Heel nice.
Toen we thuiskwamen stortte ik een beetje in, ik had n beetje buikpijn en dit zette zich vandaag superfijn nog even door, waardoor ik de dag dat Matthijs weg moest dus ziek was. Heb 'm naar het busstation gebracht en ben op de bank gaan liggen. Ook lekker, toch minder zonder Matthijs, en aangezien ik nu gewend ben dat hij hier is, zal het nu wel even lastig worden. Hoewel ik komend weekend waarschijnlijk ga snowboarden en ik het druk genoeg zal hebben met studeren. Ook moet ik echt eens af van die ontkenningsperiode en gewoon een retourticket gaan boeken. Nu ik weer even heb meegemaakt hoe leuk het toch ook in Amsterdam is, heb ik er toch weer meer zin in, hoewel het gek blijft. Ik woon nu hier, en straks niet meer. Ik heb hier al best wat over gezegd. De uni hier blijft kut, die ga ik niet missen, hooguit de cactussen die náást mijn faculteit staan, omdat het gewoon cool is om cactussen naast je faculteit te hebben.
De laatste 6 weken gaan nu in, en als er iets gezegd dient te worden, horen jullie het. Ik vraag me af hoe de laatste weken worden. Dieke komt nog langs, wat superchill is, maar verder wordt het - ben ik bang - een kwestie van studeren en nog meer studeren. Ik hou niet van studeren.
Nou bedankt voor het aanhoren (lezen) van mijn verhaal, het is soms lastig een evenwicht te vinden tussen blog (met lezerspubliek) en dagboek (puur voor mezelf). Maar ik hoop dat het toch nog een klein beetje interessant is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten