Holaaa otra vez!
Ik weet dat mijn vorige post dit keer wel erg kort geleden is, maar ik wilde jullie toch even niet het verhaal van Nochevieja Universitaria in Salamanca onthouden.
Eergisterochtend om half9 verzamelden we bij een winkelcentrum, gelukkig dicht bij mijn huis, om rond 10 uur te vertrekken richting het verre Salamanca. Halve land door gecrost, de molens (of reuzen?) van Don Quijote gezien, en heel veel niks. Uiteindelijk kwamen we rond een uur of 6 aan in Salamanca. Reisje van 8 uur om naar een feestje te gaan? Joh we zijn toch Erasmus, dan mag het. Na een glaasje Prosecco en een Japanse tour door de stad kwamen we aan bij Plaza Mayor, waar het gemeentehuis is en dus de druiven worden gegeten. We waren er al om 10 uur 's avonds, en toen was het plein nog vrij leeg, maar na tienen stroomde het toch wel snel vol, en om 11u konden er niet zo veel mensen meer bij. Ze draaiden muziek, of er traden artiesten op, dat is me niet echt duidelijk geworden, maar de muziek in Salamanca was een stuk Westerser dan in Granada, waar ze eigenlijk vooral (of alleen maar) Gasolina-stijl muziek draaien. En hoewel ik dat ook wel ben gaan waarderen de afgelopen maanden, was het toch ook wel weer eens fijn om "normale" muziek te horen. We hadden van die lichtgevende rubberen stokken gekregen met rood-blauwe lampjes en we hadden nog wat alcohol, dus we hebben ons ontzettend vermaakt.
Om kwart voor 12 ongeveer begon het echte spektakel; natuurlijk filmpjes van Bekende Spanjaarden die ons veel plezier en een gelukkig nieuwjaar wensten en een of andere live Spanjaard die ook nog wat te vertellen had. En toen een lichtshow...
Ik realiseer me nu dat dit soort ervaringen erg lastig te beschrijven zijn, dus doe ik het deels maar met beelden. Voor het filmpje van de lichtshow, klik HIER.
Op het einde als die gast mee begint te tellen met de klokslagen, is het dus de bedoeling dat je twaalf druiven eet voor geluk, denk ik. Elke klokslag een druif. In de stad deelden ze pakketjes met twaalf druiven uit, en gelukkig waren die pitloos; ik had hier in Spanje nog niet echt pitloze druiven gezien, of ze waren veel duurder, dus ik was bang dat ik me enorm zou gaan verslikken in de pitten terwijl ik elke klokslag een druif naar binnen probeerde te proppen. Dit viel dus gelukkig mee, het was puur een kwestie van proppen, kauwen, slikken, meer proppen, etc. Na de twaalfde zou ik het niet lang meer volgehouden hebben maar dat was dus ook niet nodig :)
Na 12 uur stroomde het plein snel leeg, en kwamen we achter de keerzijde van Nochevieja: buiten het plein zaten een aantal meiden in plassen vol braaksel en een jongen uit onze groep bleek een tand te zijn kwijtgeraakt. Aan de andere kant gebeurt dit soort dingen natuurlijk wel vaker als je grote groepen opzoekt.
Toen we de groep weer hadden opgezocht, werd het eigenlijk praktisch een nacht uitgaan in Salamanca, wat best vet is, maar daar had je niet echt veel meer in de gaten van het hele Nochevieja-idee.
Om kwart over 4 zou de bus weer op de afgesproken plek staan, maar toen wij om kwart voor 5 daar waren, was de bus er natuurlijk nog niet en moesten we nog een halfuur wachten. Toen de bus er eenmaal was, moest er ook nog gewacht worden op dronken groepsgenoten die nog niet naar huis wilden, maar toen konden we in elk geval al in de bus zitten (en in mijn geval slapen, geloof ik). Ik werd wakker toen de bus opeens midden op de weg ging keren, en uiteindelijk stopte bij een garage. Die was nog niet open, want het was 8 uur 's ochtends, en even later werd duidelijk waarom we daar waren; een van de banden was lek. Of lek; totaal uit elkaar geknald, zo leek het toen we de bus uit moesten en opgevangen werden in een soort wijkcentrum van het dorp waar we waren. Totaal gaar, vercrackt, "mottig" (Belgen?); hoe je het ook wil noemen, ik had me zelden zo slecht gevoeld. We kregen weinig nieuws over het 'wat nu'; we zaten in een soort vergaderlokaal te wachten tot we weer verder zouden kunnen. Ik heb me zelden zo geërgerd aan Frans pratende personen, of personen algemeen, of situaties algemeen.
Geen idee ook hoe lang we daar gezeten hebben; volgens mij hoorden we ergens rond 10 uur dat we over 10 minuten weer zouden gaan. Dat was gelukkig ook zo. Toen we weer in de rijdende bus zaten, stonden er langs de weg enorm veel waarschuwingsborden; we waren in een bergpas ofzo, moesten langzaam rijden, en oppassen omdat hier veel ongelukkig gebeurden. Dit werd nog even fijn gedemonstreerd door een totaal afgebrande vrachtwagen langs de weg; we kunnen alleen maar hopen dat de bestuurder het hier levend vanaf heeft gebracht. Onze chauffeur heeft ons hier echter - godzijdank - veilig doorheen geloodst en onze banden hielden het gewoon, zodat we om 15:30u weer in Granada waren. Daar een mooi welkom (zie foto's hieronder).
Hoewel het laatste deel van dit verhaal natuurlijk nogal deprimerend overkomt, wil ik toch nog even vooral benadrukken dat Nochevieja Universitaria in Salamanca ontzettend cool is en zeker de moeite waard om te bezoeken. Zoveel studenten, zoveel internationaal, zo enorm, zo'n ontzettende Koninginnedag-sfeer; echt heel erg vet. Met zo'n lange reis en met zo'n grote groep moet er natuurlijk wel iets fout gaan, zeker als de terugreis op vrijdag de dertiende plaatsvindt, maar vale la pena; het is de moeite waard.
Nog even een paar foto's ter illustratie:
 |
| Back Home! |
(F*cking Blogspot wil de foto's niet zo zetten zoals ik ze wil, poep Blogspot, dan maar zo he. En bedankt).
Toevoeging achteraf:
"YO SOY DE GRANÁ DE GRANÁ DE GRANÁAA"
