Gelukkig nieuw jaar!

Holaaa otra vez!

Ik weet dat mijn vorige post dit keer wel erg kort geleden is, maar ik wilde jullie toch even niet het verhaal van Nochevieja Universitaria in Salamanca onthouden.


Eergisterochtend om half9 verzamelden we bij een winkelcentrum, gelukkig dicht bij mijn huis, om rond 10 uur te vertrekken richting het verre Salamanca. Halve land door gecrost, de molens (of reuzen?) van Don Quijote gezien, en heel veel niks. Uiteindelijk kwamen we rond een uur of 6 aan in Salamanca. Reisje van 8 uur om naar een feestje te gaan? Joh we zijn toch Erasmus, dan mag het. Na een glaasje Prosecco en een Japanse tour door de stad kwamen we aan bij Plaza Mayor, waar het gemeentehuis is en dus de druiven worden gegeten. We waren er al om 10 uur 's avonds, en toen was het plein nog vrij leeg, maar na tienen stroomde het toch wel snel vol, en om 11u konden er niet zo veel mensen meer bij. Ze draaiden muziek, of er traden artiesten op, dat is me niet echt duidelijk geworden, maar de muziek in Salamanca was een stuk Westerser dan in Granada, waar ze eigenlijk vooral (of alleen maar) Gasolina-stijl muziek draaien. En hoewel ik dat ook wel ben gaan waarderen de afgelopen maanden, was het toch ook wel weer eens fijn om "normale" muziek te horen. We hadden van die lichtgevende rubberen stokken gekregen met rood-blauwe lampjes en we hadden nog wat alcohol, dus we hebben ons ontzettend vermaakt.

Om kwart voor 12 ongeveer begon het echte spektakel; natuurlijk filmpjes van Bekende Spanjaarden die ons veel plezier en een gelukkig nieuwjaar wensten en een of andere live Spanjaard die ook nog wat te vertellen had. En toen een lichtshow...
Ik realiseer me nu dat dit soort ervaringen erg lastig te beschrijven zijn, dus doe ik het deels maar met beelden. Voor het filmpje van de lichtshow, klik HIER.
Op het einde als die gast mee begint te tellen met de klokslagen, is het dus de bedoeling dat je twaalf druiven eet voor geluk, denk ik. Elke klokslag een druif. In de stad deelden ze pakketjes met twaalf druiven uit, en gelukkig waren die pitloos; ik had hier in Spanje nog niet echt pitloze druiven gezien, of ze waren veel duurder, dus ik was bang dat ik me enorm zou gaan verslikken in de pitten terwijl ik elke klokslag een druif naar binnen probeerde te proppen. Dit viel dus gelukkig mee, het was puur een kwestie van proppen, kauwen, slikken, meer proppen, etc. Na de twaalfde zou ik het niet lang meer volgehouden hebben maar dat was dus ook niet nodig :)

Na 12 uur stroomde het plein snel leeg, en kwamen we achter de keerzijde van Nochevieja: buiten het plein zaten een aantal meiden in plassen vol braaksel en een jongen uit onze groep bleek een tand te zijn kwijtgeraakt. Aan de andere kant gebeurt dit soort dingen natuurlijk wel vaker als je grote groepen opzoekt.
Toen we de groep weer hadden opgezocht, werd het eigenlijk praktisch een nacht uitgaan in Salamanca, wat best vet is, maar daar had je niet echt veel meer in de gaten van het hele Nochevieja-idee.

Om kwart over 4 zou de bus weer op de afgesproken plek staan, maar toen wij om kwart voor 5 daar waren, was de bus er natuurlijk nog niet en moesten we nog een halfuur wachten. Toen de bus er eenmaal was, moest er ook nog gewacht worden op dronken groepsgenoten die nog niet naar huis wilden, maar toen konden we in elk geval al in de bus zitten (en in mijn geval slapen, geloof ik). Ik werd wakker toen de bus opeens midden op de weg ging keren, en uiteindelijk stopte bij een garage. Die was nog niet open, want het was 8 uur 's ochtends, en even later werd duidelijk waarom we daar waren; een van de banden was lek. Of lek; totaal uit elkaar geknald, zo leek het toen we de bus uit moesten en opgevangen werden in een soort wijkcentrum van het dorp waar we waren. Totaal gaar, vercrackt, "mottig" (Belgen?); hoe je het ook wil noemen, ik had me zelden zo slecht gevoeld. We kregen weinig nieuws over het 'wat nu'; we zaten in een soort vergaderlokaal te wachten tot we weer verder zouden kunnen. Ik heb me zelden zo geërgerd aan Frans pratende personen, of personen algemeen, of situaties algemeen.
Geen idee ook hoe lang we daar gezeten hebben; volgens mij hoorden we ergens rond 10 uur dat we over 10 minuten weer zouden gaan. Dat was gelukkig ook zo. Toen we weer in de rijdende bus zaten, stonden er langs de weg enorm veel waarschuwingsborden; we waren in een bergpas ofzo, moesten langzaam rijden, en oppassen omdat hier veel ongelukkig gebeurden. Dit werd nog even fijn gedemonstreerd door een totaal afgebrande vrachtwagen langs de weg; we kunnen alleen maar hopen dat de bestuurder het hier levend vanaf heeft gebracht. Onze chauffeur heeft ons hier echter - godzijdank - veilig doorheen geloodst en onze banden hielden het gewoon, zodat we om 15:30u weer in Granada waren. Daar een mooi welkom (zie foto's hieronder).

Hoewel het laatste deel van dit verhaal natuurlijk nogal deprimerend overkomt, wil ik toch nog even vooral benadrukken dat Nochevieja Universitaria in Salamanca ontzettend cool is en zeker de moeite waard om te bezoeken. Zoveel studenten, zoveel internationaal, zo enorm, zo'n ontzettende Koninginnedag-sfeer; echt heel erg vet. Met zo'n lange reis en met zo'n grote groep moet er natuurlijk wel iets fout gaan, zeker als de terugreis op vrijdag de dertiende plaatsvindt, maar vale la pena; het is de moeite waard.

Nog even een paar foto's ter illustratie:

Back Home!

(F*cking Blogspot wil de foto's niet zo zetten zoals ik ze wil, poep Blogspot, dan maar zo he. En bedankt).

Toevoeging achteraf:
"YO SOY DE GRANÁ DE GRANÁ DE GRANÁAA"

Gewenning

Hola a todos:

Mijn vorige bericht is alweer ruim een maand geleden, en ik denk dat dat wel aangeeft hoe ik me hier voel. De universiteit is nog steeds stom, maar verder gaat alles gewoon goed; er zijn weinig verrassingen meer, ik weet eigenlijk wel hoe alles werkt, ik woon hier inmiddels gewoon. Het zonnetje schijnt nog steeds vrolijk, al is het binnen echt koud! Gisteren moest ik in de collegezaal m'n jas aan omdat het binnen gewoon echt te koud was, terwijl buiten in de zon het heerlijk zonder jas kan. Spanje is wat dat betreft echt de omgekeerde wereld van Nederland..!
Vandaag zit ik in de bieb, eerste keer dit jaar. Ik moet voor dinsdag een opdracht maken over Codeswitching (cambio de códigos) voor Sociolinguïstiek. Eigenlijk moet ik daarvoor de bibliografie gebruiken die de docent ervoor heeft gegeven, maar zoveel boeken daarvan kan ik niet vinden... Dit ligt vast voor een deel aan mij, maar ik heb besloten om gewoon zelf bronnen te zoeken en een stuk over codeswitching te typen. Hopelijk is het goed genoeg voor hem.
De enige opdracht die we krijgen is ook:
"Deben preparar un resumen de lo que dicen los manuales sobre la alternancia o cambio de códigos.
Añadir experiencias propias."
Oftewel, maak een samenvatting van wat ze in "los manuales" zeggen over codeswitching. Voeg eigen ervaringen toe.
Hoeveel pagina's of woorden? Welke manuales precies? Geen woord. Dus eh, ja, ik zoek het zelf wel uit hoor... Dit is voor mij een typisch voorbeeld van hoe het onderwijs op deze universiteit gaat. Gelukkig is dit niet specifiek voor een cijfer dus ik flans lekker wat in elkaar. Bovendien heb ik weinig tijd deze week, aangezien ik morgen naar Salamanca ga voor de 'Nochevieja Universitaria", het Universitair Nieuwjaar, wat in Salamanca op 12 december door studenten uit heel Spanje gevierd wordt, omdat met het échte oud en nieuw veel studenten naar hun eigen huis (ouders, of eigen land) gaan. Gelukkig ben ik op 31 december zelf óók weer in Spanje, dus heb ik dit jaar 2x Oud&Nieuw! Maar ik kan in Salamanca in elk geval vast oefenen met 12 druiven eten op de klokslagen om 12 uur...
Verder heb ik maandag mijn examen Spaans, van het Centro de Lenguas Modernas, en gaan we daarna van Los Italianos in de groep leren hoe we échte pasta moeten maken. In dat examen heb ik heel veel vertrouwen, even goed doorkijken en dan komt het wel goed.

Ohja, ik had dus die presentatie, en die ging goed. Ik liep maar één keer echt een beetje vast, maar och, het viel dus heel erg mee.
Weekend Sevilla met Matthijs was top, ten eerste natuurlijk leuk om je vriendje na 2,5 maand weer eens te zien, maar daarnaast is Sevilla ook heel mooi en zéker de moeite waard. Wel heel leuk om het verschil in sfeer tussen de steden te proeven; Granada is echt een hippiestad waar op elke straathoek een wietwalm hangt, terwijl Sevilla veel meer metropool is en er algemeen wat "duurder" uitziet.

Iedereen vraagt of m'n Spaans ook echt verbeterd is: Ja. Ik ben simpelweg gewoon niet meer zo bang om iets fout te zeggen, dus ik durf gewoon gesprekken aan te gaan met Spanjaarden, en dat is - in mijn optiek - 90% van "een taal spreken". Want toen ik in Amsterdam Spaans leerde en nooit een Spanjaard sprak, durfde ik echt geen Spaans te praten met mensen die het wél konden. En nu, och, ik zeg echt niet alles correct, en ik weet nog heel veel woorden niet, maar volgens mij kan ik me prima duidelijk maken.

Dus dat. Over een weekje ga ik lekker naar huis voor kerst, lekker al m'n vrienden en familie en Amsterdam weer eens zien. Daarna nog een paar weken Granada voor tentamens, en dat zit het er alweer op. Zo'n halfjaar gaat vreselijk snel, maar wat is het leuk!

Adios amigos,
besitos,
Jojanneke

Estudios y vida

Van die avonden de dag nadat je uit bent geweest; eigenlijk heb je de hele dag niks gedaan, zou je een beetje (of een beetje veel) moeten studeren maar ben je te loom om dat ook echt te gaan doen. Beetje series kijken en plannen maken voor morgen, die je ook best nu zou kunnen uitvoeren, máárja.

Dan maar weer eens een stukje op m'n blog zetten I guess :)
De universiteit hier ontwikkelt zich zo anders dan in Nederland. Daar zit je gewoon de eerste week al keihard aan allerlei opdrachten, artikelen en presentaties, terwijl het hier heel langzaam maar zeker op gang komt. De eerste weken heb ik echt bijna niks hoeven doen, en nu moet ik steeds meer en meer gaan lezen en samenvatten en komt er zelfs een presentatie aan over een paar weken... Echt moeilijk is het echter niet, want we moesten in groepjes van twee een boek uitkiezen over een bepaald thema (bij het vak Semántica y Lexicología del español) en dat boek samenvatten. Het is een boek van 200 pagina's, ín het Spaans, dus voor de gemiddelde Erasmusstudent is het natuurlijk niet zomaar een stukje taart. Maar kom op, de Spaanse studenten doen dit toch fluitend met drie vingers in hun neus?
Anyway, mij hoor je niet klagen over de moeilijkheidsgraad hier, zolang ik die punten maar krijg over een paar maanden. Het boek wat een ander (Nederlands) meisje en ik hadden uitgezocht, werd ook nog eens te moeilijk bevonden door de docent, maar na de helft van mijn deel te hebben gelezen is het allemaal superduidelijk en totaal niet moeilijk. Dit kan alleen maar goede dingen betekenen voor ons cijfer, dus wederom hoor je mij niet klagen! Voor de presentatie echter heb ik wel de nodige zenuwen, ik in het Spaans voor een collegezaal met allemaal Spanjaarden.... Maar dat is van later zorg :)

De tijd gaat inmiddels hartstikke snel. Volgende week zaterdag ga ik naar Las Alpujarras, dat zijn drie dorpjes aan de andere kant van de Sierra Nevada, en het schijnt er heel mooi te zijn. Je hebt er onder andere een chocoladefabriek en een secadero, waar ze Spaanse hammen drogen. Kortom, een dag vertoeven in mooie dorpjes, onder het genot van chocola, wijn en jamón. Hmmmmm... Drie van mijn favoriete dingen, dit wordt top!
De week daarna ga ik een weekendje naar Sevilla met Matthijs, waar ik natuurlijk ook ontzettend naar uitkijk, en twee weken dáárna komen mijn ouders alweer hierheen en is mijn verjaardag; en dan nog maar twee weken voordat ik voor kerstmis terugga naar Nederland.
Daarna ben ik hier nog maar anderhalve maand, en zal ik vooral aan het studeren zijn voor de tentamens, die eind januari beginnen en half februari eindigen.

Wat betreft die tentamens is er gelukkig ook een stukje goed nieuws gekomen: er bestond namelijk het probleem dat de semesters van Spanje en Amsterdam een paar weken overlappen. En aangezien mijn laatste tentamen hier ook daadwerkelijk 15 februari pas is, en mijn pre-scriptievak in Nederland al begin februari begint, vormde dit een klein probleem. Gelukkig kan de UvA blijkbaar ook best dingen goed doen: mijn studieadviseur heeft met de coördinator van het vak waar ik een paar weken van mis gepraat, en hij heeft er alle begrip voor dat ik iets later inval. Hoera!! Helaas dacht ik er pas ná dit goede nieuws aan dat ik er natuurlijk gewoon een weekje bij had moeten liegen, maar je kunt niet alles hebben..

De winkels hier komen langzaamaan vol te liggen met kerstsnoep, 's nachts is het oprecht koud (en niet Spaans "koud", gewoon echt koud) en ik ga van de week op zoek naar een mooie winterjas. Maar ik mag niet klagen, want overdag is het nog lekker zonder jas in het zonnetje naar huis lopen.

Tsja. Wat moet ik verder zeggen? Ik vermaak me wel. Alles gaat rustig z'n gangetje, de cultuurschok valt me nog steeds alleszins mee: hetgeen wat me het meest stoort is dat ze in de supermarkt gewoon niet alles hebben wat ik als "normaal" zie. Ik wilde vandaag feta kopen: hadden ze niet! Ben allang blij dat ze wel gewoon Goudse kaas hebben. Maar het leven is hier zo rustig, in het begin is dat even wennen als je uit het (toch meer haastige) Westen komt, maar met die aanpassing heb ik toch niet héél veel moeite gehad. Plus: alle lokale producten zijn zó goedkoop. Gekke exotische merken moet je niet proberen, maar als je een beetje slim winkelt hoef je echt geen drol uit te geven.

Nou, ik ga weer even verder met m'n series en m'n to-do-lijstje.
Hasta luegoo!

Ik heb vandaag het einde van de wereld gezien

Even een korte update. Alles gaat nog steeds heel goed, de studie komt eindelijk een beetje op gang (ik heb al meerdere dagen serieus gestudeerd!) en hoewel ik mijn dag- en nachtritme totaal niet op orde krijg, krijgt mijn leven hier meer en meer vorm.
Daarnaast loopt de zomer op zijn eind. Vandaag was het nog een heel mooie dag, ongeveer 26 graden in de zon, maar komende week komt hier verandering in; internet zegt dat het rond de 20 graden zal worden en 's nachts zelfs onder de 10! Morgen dus toch maar eens een Universidad de Granada-trui gaan kopen en binnenkort op zoek naar een jas en een nieuwe sjaal.
Als kers op de taart heb ik mijn geliefde vriendje ook zover gekregen tóch eerder dan eind december een ticket richting het zuiden te boeken. De prijzen naar Málaga waren helaas nogal opgelopen maar voor over vier weekjes staat een romantisch weekend Sevilla gepland! Dus kortom, alles gaat lekker.

Vandaag heb ik met drie andere meiden een enorme wandeling gemaakt, letterlijk naar het einde van de (Granadese) wereld. De foto's zeggen meer dan de volgende woorden zullen kunnen, maar in Granada is het echt mogelijk om met een paar minuten lopen in een totaal andere wereld te komen. Van de stad, typische Spaanse stad, naar het Albaizin, de Moorse wijk, steeds verder en verder en kleiner en schattiger en meer en meer vervreemd van de wereld zoals de meesten die kennen, tot het punt waar mensen in grotten wonen.
Nogmaals, dit zou je mij denk ik niet kunnen uitleggen zonder het me te laten zien. Ik verwijs iedereen door naar de foto's die ik hieronder zal plaatsen.
Vervolgens een van de mooiste zonsondergangen ooit gezien (ze doen hier aan zonsondergangen in Andalusië), en na een vermoeiende en indrukwekkende wandeling van zo'n 3 uur, een biertje en een tapita, weer op huis aangegaan.

Nu kapot, het is bedtijd voor mij, zodat ik kan proberen om morgen weer eens eerder dan 12 uur mijn bed uit te komen. Ik weet niet wat het is, maar een ritme krijgen is de grootste uitdaging van het moment.

Het Alhambra gezien vanaf de Mirador de San Nicolas

We geloven in de Utopie Realiteit
Want de Realiteit Utopie lijkt ons onmogelijk

Daar linksonder, zie je die grotten? Daar wonen dus mensen, compleet geïsoleerd.

Un mes después

Hallo allemaal, het is weer tijd voor een nieuwe update! Leuk dat je blijkbaar geïnteresseerd bent in mij.

Inmiddels zitten de eerste 2 collegeweken erop en ben ik wat betreft de studie niks opgeschoten. Zelfde verhaal als vorige week; ik kan pas volgende week dinsdag me gaan inschrijven voor mijn vakken, maar ik hoor van alle kanten dat alle leuke vakken, die ik graag wil doen, vol zitten. Ik heb echter besloten er me niet druk om te maken; van de week ga ik eens langs dat kantoortje om te vragen of de vakken die ik momenteel op het oog heb al vol zijn, en weer eens goed rondneuzen om te kijken welke mogelijkheden er zijn.

Aan de positieve kant: vanavond begint mijn Spaanse cursus op het Centro de Lenguas Modernas, dus heb ik in elk geval één zekerheid waar ik me mee bezig kan houden. Daarnaast was de uitslag van mijn prueba de nivel van mijn vorige post B1.2, wat een stukje hoger is dan in had verwacht, dus ik ben daar hartstikke blij mee.
Daarnaast heb ik afgelopen weekend weer een stukje meer van Granada ontdekt. Met drie andere meiden en een gehuurde auto zijn we door de bergen en dalen van Andalusië naar Antequera gereden. Vanuit daar hebben we een flinke wandeltocht ondernomen door de Torcal de Antequera, waar ik een flinke spierpijn aan heb overgehouden. Ik kan de wandeltocht aan iedereen aanbevelen, alleen niet aan mensen die zwanger of dronken zijn, of aan mensen zonder goede schoenen (slippers of hoge hakken zijn niet geschikt). Ik voelde me anderhalf uur lang net een geit, het was bijna meer een klimtocht dan een wandeltocht, maar wel een klimtocht inclusief wilde berggeiten (echte, inclusief jonkies) en wilde bramen.
Ook zijn we naar Alhama de Granada geweest, waar niet heel veel te doen was, maar de rit erheen was niets minder dan prachtig.

Beste quote van afgelopen week komt van een Duitser, die ik net het Nederlandse woord voor 'cute' had verteld:
"Schattig? You think that's cute? It sounds like a big monster!!!"
Onze g-klank is natuurlijk niet een van de zachtste en schattigste klanken, maar hebben Duitsers wel recht van spreken, aangezien zij hun vlinders 'Schmetterling' noemen?

De feestjes zijn hier leuk, de morning-afters wat minder. Maar dat is niet anders dan in Amsterdam.
Wat betreft de rest: eigenlijk is alles leuk. Het is hier nog steeds warm, ook al is het oktober, en dat begint een beetje een mindfuck te worden. Is het écht oktober? Hoe moet dat nou als ik in december naar Nederland kom?? Dan vriezen m'n tenen eraf!
Bier en eten is hier goedkoop, en ook dat wordt afkicken in december en februari. Tijd gaat snel maar toch langzaam. Een halfjaar is echt helemaal niets! Ik zit hier al een maand, en toch ook pas een maand. Het is bijna een andere realiteit en het idee dat het leven in Nederland gewoon doorgaat zonder jou is bijna niet voor te stellen, maar echt missen doe ik het niet. Het is hooguit jammer dat er met bepaalde gebeurtenissen niet bij kan zijn, maar och; ik zou dit ook voor geen goud willen missen. En dat zorgt ervoor dat ik eigenlijk geen heimwee heb. Wat natuurlijk alleen maar goed is, want ik moet hier nog een paar maanden!

En omdat een foto meer zegt dan duizend woorden, sluit ik vandaag af met een kleine sfeerimpressie aan foto's van het afgelopen weekend.

Uitzicht over Antequera, met op de achtergrond la Peña de los Enamorados (de rots der geliefden) ofwel de Slapende Reus.

El Torcal de Antequera
(foto door Katja)

Chicas, Seat Mii en uitzicht

Real-life postcard in Alhama de Granada

Las primeras clases

Hallo! Tijd voor een nieuwe update vanuit het nog steeds mooie Granada.

De eerste collegeweek zit erop. Ja, op donderdag, mijn faculteit doet niet aan colleges op vrijdag, dus ik heb standaard een driedaags weekend. Dat betekent gelukkig tijd voor reisjes door de rest van Andalucia! Op de planning staan dingen als Jerez, Cádiz en Valencia (oké, die laatste is niet in Andalucia...).
Het superfijne aan Spanje is dat ze zo goed dingen kunnen organiseren. Not.
Maandag had ik om 08.30 mijn eerste college. Dat betekent dat ik om 07.45u van huis weg moet, omdat ik eerst naar de bushalte moet wandelen (ongeveer 10 minuten), daarna op de bus moet wachten en dan nog 10 minuten in de bus moet zitten. En waarom heb ik dan 3 kwartier nodig? Omdat de bussen hier niet op vaste tijden komen. Ze komen "elke 15 minuten", waardoor het dus kan zijn dat je helemaal niet hoeft te wachten, of dat de bus nét wegrijdt als je komt aanlopen, waardoor het dus zo kan zijn dat je 15 minuten moet wachten. Of dat er 3 minuten later weer een bus komt. In Spanje weet je nooit iets zeker. Hoera!

Iets anders wat ik nog niet zeker weet, is welke vakken ik kan gaan volgen. De eerste weken college hier zijn namelijk om te kijken welke vakken je leuk vindt, of je de docenten kunt verstaan en of je het gaat trekken om twee keer per week om 06.30 je wekker te zetten. Nou, ik ga dat dus niet trekken, en om die reden ben ik wel blij met de optie om vrijblijvend vakken te bezoeken. Een aantal vakken is al afgeschreven. Een aantal andere vakken lijkt me erg leuk. Maar: Spanje. Vanaf maandag was er namelijk de mogelijkheid om een afspraak te maken voor de officiële inschrijving op m'n faculteit. En dingen via internet doen is hier geen mogelijkheid. Dus om de afspraak te maken mocht ik een halfuur in een rij voor een kantoor gaan staan, waarna me verteld werd dan ik op 15 oktober een afspraak heb voor mijn inschrijving.
15 oktober is over 2 weken. Tot die tijd heb ik totaal geen zekerheid over of ik de vakken mag doen die ik leuk vind, die zekerheid krijg ik pas eind oktober. Als ik dan niet de vakken mag of kan doen die ik wil, moet ik andere vakken kiezen. Tegen die tijd heb ik al een maand van alles gemist.

Spanje.

Voor de rest is Spanje: altijd papieren zakdoekjes bij je moeten hebben omdat lang niet elke uitgaansgelegenheid gewoon wc-papier heeft, een plein dat naar vogelpoep ruikt (en waar je beter niet onder de bomen door kunt lopen), bier drinkende docenten in de universiteitskantine (om half 1 's middags). Maar ook: goedkoop eten en drinken, altijd mooi weer (tot nu toe dan), en een ontzettend mooi land. Zondag ging ik naar het strand, met zo'n fijne tourbus, en het landschap is zo prachtig met al die bergen. Op het strand was het leuk: ik heb de hele dag liggen slapen omdat ik dat 's nachts maar 4 uurtjes had kunnen doen. Ik heb echt een kutleven.

Net had ik m'n prueba de nivel van het Centro de Lenguas Modernas hier. Ik heb namelijk besloten om toch ook maar een taalcursus Spaans te gaan doen, ook al keert de UvA daar geen studiepunten voor uit. Maandagmorgen was namelijk mijn complete zelfvertrouwen in stukken gescheurd door de Spaanse docenten die heel snel Spaans praten. Dat zelfvertrouwen heb ik al wel terug, maar toch leek het me zinnig om toch maar even een cursus te doen. Het ging prima. Binnen enkele dagen de uitslag, ik ben benieuwd!

Nu even slapen, dan koken en naar een feestje. Het is immers weekend en als Erasmusstudent kun je niet thuis zitten.

Hasta luego!

Soy Holandesa, de Amsterdam. Si, fumo marijuana todos los días, todo el día.

Dit is wat ik mensen maar beter kan vertellen, anders vragen ze ernaar. En daarna kan ik ook maar beter iets over het Red Light District zeggen.

Als ze daarna naar m'n naam gaan vragen, wordt het meestal al helemaal komisch.

(www.google.nl/translate)