Ik heb vandaag het einde van de wereld gezien

Even een korte update. Alles gaat nog steeds heel goed, de studie komt eindelijk een beetje op gang (ik heb al meerdere dagen serieus gestudeerd!) en hoewel ik mijn dag- en nachtritme totaal niet op orde krijg, krijgt mijn leven hier meer en meer vorm.
Daarnaast loopt de zomer op zijn eind. Vandaag was het nog een heel mooie dag, ongeveer 26 graden in de zon, maar komende week komt hier verandering in; internet zegt dat het rond de 20 graden zal worden en 's nachts zelfs onder de 10! Morgen dus toch maar eens een Universidad de Granada-trui gaan kopen en binnenkort op zoek naar een jas en een nieuwe sjaal.
Als kers op de taart heb ik mijn geliefde vriendje ook zover gekregen tóch eerder dan eind december een ticket richting het zuiden te boeken. De prijzen naar Málaga waren helaas nogal opgelopen maar voor over vier weekjes staat een romantisch weekend Sevilla gepland! Dus kortom, alles gaat lekker.

Vandaag heb ik met drie andere meiden een enorme wandeling gemaakt, letterlijk naar het einde van de (Granadese) wereld. De foto's zeggen meer dan de volgende woorden zullen kunnen, maar in Granada is het echt mogelijk om met een paar minuten lopen in een totaal andere wereld te komen. Van de stad, typische Spaanse stad, naar het Albaizin, de Moorse wijk, steeds verder en verder en kleiner en schattiger en meer en meer vervreemd van de wereld zoals de meesten die kennen, tot het punt waar mensen in grotten wonen.
Nogmaals, dit zou je mij denk ik niet kunnen uitleggen zonder het me te laten zien. Ik verwijs iedereen door naar de foto's die ik hieronder zal plaatsen.
Vervolgens een van de mooiste zonsondergangen ooit gezien (ze doen hier aan zonsondergangen in Andalusië), en na een vermoeiende en indrukwekkende wandeling van zo'n 3 uur, een biertje en een tapita, weer op huis aangegaan.

Nu kapot, het is bedtijd voor mij, zodat ik kan proberen om morgen weer eens eerder dan 12 uur mijn bed uit te komen. Ik weet niet wat het is, maar een ritme krijgen is de grootste uitdaging van het moment.

Het Alhambra gezien vanaf de Mirador de San Nicolas

We geloven in de Utopie Realiteit
Want de Realiteit Utopie lijkt ons onmogelijk

Daar linksonder, zie je die grotten? Daar wonen dus mensen, compleet geïsoleerd.

Un mes después

Hallo allemaal, het is weer tijd voor een nieuwe update! Leuk dat je blijkbaar geïnteresseerd bent in mij.

Inmiddels zitten de eerste 2 collegeweken erop en ben ik wat betreft de studie niks opgeschoten. Zelfde verhaal als vorige week; ik kan pas volgende week dinsdag me gaan inschrijven voor mijn vakken, maar ik hoor van alle kanten dat alle leuke vakken, die ik graag wil doen, vol zitten. Ik heb echter besloten er me niet druk om te maken; van de week ga ik eens langs dat kantoortje om te vragen of de vakken die ik momenteel op het oog heb al vol zijn, en weer eens goed rondneuzen om te kijken welke mogelijkheden er zijn.

Aan de positieve kant: vanavond begint mijn Spaanse cursus op het Centro de Lenguas Modernas, dus heb ik in elk geval één zekerheid waar ik me mee bezig kan houden. Daarnaast was de uitslag van mijn prueba de nivel van mijn vorige post B1.2, wat een stukje hoger is dan in had verwacht, dus ik ben daar hartstikke blij mee.
Daarnaast heb ik afgelopen weekend weer een stukje meer van Granada ontdekt. Met drie andere meiden en een gehuurde auto zijn we door de bergen en dalen van Andalusië naar Antequera gereden. Vanuit daar hebben we een flinke wandeltocht ondernomen door de Torcal de Antequera, waar ik een flinke spierpijn aan heb overgehouden. Ik kan de wandeltocht aan iedereen aanbevelen, alleen niet aan mensen die zwanger of dronken zijn, of aan mensen zonder goede schoenen (slippers of hoge hakken zijn niet geschikt). Ik voelde me anderhalf uur lang net een geit, het was bijna meer een klimtocht dan een wandeltocht, maar wel een klimtocht inclusief wilde berggeiten (echte, inclusief jonkies) en wilde bramen.
Ook zijn we naar Alhama de Granada geweest, waar niet heel veel te doen was, maar de rit erheen was niets minder dan prachtig.

Beste quote van afgelopen week komt van een Duitser, die ik net het Nederlandse woord voor 'cute' had verteld:
"Schattig? You think that's cute? It sounds like a big monster!!!"
Onze g-klank is natuurlijk niet een van de zachtste en schattigste klanken, maar hebben Duitsers wel recht van spreken, aangezien zij hun vlinders 'Schmetterling' noemen?

De feestjes zijn hier leuk, de morning-afters wat minder. Maar dat is niet anders dan in Amsterdam.
Wat betreft de rest: eigenlijk is alles leuk. Het is hier nog steeds warm, ook al is het oktober, en dat begint een beetje een mindfuck te worden. Is het écht oktober? Hoe moet dat nou als ik in december naar Nederland kom?? Dan vriezen m'n tenen eraf!
Bier en eten is hier goedkoop, en ook dat wordt afkicken in december en februari. Tijd gaat snel maar toch langzaam. Een halfjaar is echt helemaal niets! Ik zit hier al een maand, en toch ook pas een maand. Het is bijna een andere realiteit en het idee dat het leven in Nederland gewoon doorgaat zonder jou is bijna niet voor te stellen, maar echt missen doe ik het niet. Het is hooguit jammer dat er met bepaalde gebeurtenissen niet bij kan zijn, maar och; ik zou dit ook voor geen goud willen missen. En dat zorgt ervoor dat ik eigenlijk geen heimwee heb. Wat natuurlijk alleen maar goed is, want ik moet hier nog een paar maanden!

En omdat een foto meer zegt dan duizend woorden, sluit ik vandaag af met een kleine sfeerimpressie aan foto's van het afgelopen weekend.

Uitzicht over Antequera, met op de achtergrond la Peña de los Enamorados (de rots der geliefden) ofwel de Slapende Reus.

El Torcal de Antequera
(foto door Katja)

Chicas, Seat Mii en uitzicht

Real-life postcard in Alhama de Granada

Las primeras clases

Hallo! Tijd voor een nieuwe update vanuit het nog steeds mooie Granada.

De eerste collegeweek zit erop. Ja, op donderdag, mijn faculteit doet niet aan colleges op vrijdag, dus ik heb standaard een driedaags weekend. Dat betekent gelukkig tijd voor reisjes door de rest van Andalucia! Op de planning staan dingen als Jerez, Cádiz en Valencia (oké, die laatste is niet in Andalucia...).
Het superfijne aan Spanje is dat ze zo goed dingen kunnen organiseren. Not.
Maandag had ik om 08.30 mijn eerste college. Dat betekent dat ik om 07.45u van huis weg moet, omdat ik eerst naar de bushalte moet wandelen (ongeveer 10 minuten), daarna op de bus moet wachten en dan nog 10 minuten in de bus moet zitten. En waarom heb ik dan 3 kwartier nodig? Omdat de bussen hier niet op vaste tijden komen. Ze komen "elke 15 minuten", waardoor het dus kan zijn dat je helemaal niet hoeft te wachten, of dat de bus nét wegrijdt als je komt aanlopen, waardoor het dus zo kan zijn dat je 15 minuten moet wachten. Of dat er 3 minuten later weer een bus komt. In Spanje weet je nooit iets zeker. Hoera!

Iets anders wat ik nog niet zeker weet, is welke vakken ik kan gaan volgen. De eerste weken college hier zijn namelijk om te kijken welke vakken je leuk vindt, of je de docenten kunt verstaan en of je het gaat trekken om twee keer per week om 06.30 je wekker te zetten. Nou, ik ga dat dus niet trekken, en om die reden ben ik wel blij met de optie om vrijblijvend vakken te bezoeken. Een aantal vakken is al afgeschreven. Een aantal andere vakken lijkt me erg leuk. Maar: Spanje. Vanaf maandag was er namelijk de mogelijkheid om een afspraak te maken voor de officiële inschrijving op m'n faculteit. En dingen via internet doen is hier geen mogelijkheid. Dus om de afspraak te maken mocht ik een halfuur in een rij voor een kantoor gaan staan, waarna me verteld werd dan ik op 15 oktober een afspraak heb voor mijn inschrijving.
15 oktober is over 2 weken. Tot die tijd heb ik totaal geen zekerheid over of ik de vakken mag doen die ik leuk vind, die zekerheid krijg ik pas eind oktober. Als ik dan niet de vakken mag of kan doen die ik wil, moet ik andere vakken kiezen. Tegen die tijd heb ik al een maand van alles gemist.

Spanje.

Voor de rest is Spanje: altijd papieren zakdoekjes bij je moeten hebben omdat lang niet elke uitgaansgelegenheid gewoon wc-papier heeft, een plein dat naar vogelpoep ruikt (en waar je beter niet onder de bomen door kunt lopen), bier drinkende docenten in de universiteitskantine (om half 1 's middags). Maar ook: goedkoop eten en drinken, altijd mooi weer (tot nu toe dan), en een ontzettend mooi land. Zondag ging ik naar het strand, met zo'n fijne tourbus, en het landschap is zo prachtig met al die bergen. Op het strand was het leuk: ik heb de hele dag liggen slapen omdat ik dat 's nachts maar 4 uurtjes had kunnen doen. Ik heb echt een kutleven.

Net had ik m'n prueba de nivel van het Centro de Lenguas Modernas hier. Ik heb namelijk besloten om toch ook maar een taalcursus Spaans te gaan doen, ook al keert de UvA daar geen studiepunten voor uit. Maandagmorgen was namelijk mijn complete zelfvertrouwen in stukken gescheurd door de Spaanse docenten die heel snel Spaans praten. Dat zelfvertrouwen heb ik al wel terug, maar toch leek het me zinnig om toch maar even een cursus te doen. Het ging prima. Binnen enkele dagen de uitslag, ik ben benieuwd!

Nu even slapen, dan koken en naar een feestje. Het is immers weekend en als Erasmusstudent kun je niet thuis zitten.

Hasta luego!

Soy Holandesa, de Amsterdam. Si, fumo marijuana todos los días, todo el día.

Dit is wat ik mensen maar beter kan vertellen, anders vragen ze ernaar. En daarna kan ik ook maar beter iets over het Red Light District zeggen.

Als ze daarna naar m'n naam gaan vragen, wordt het meestal al helemaal komisch.

(www.google.nl/translate)

Primera semana

Hola a todos!

Aangezien ik boven verwachting veel reacties kreeg op de opmerking in mijn mail dat er de mogelijkheid was om je aan te melden voor updates uit het mooie Granada, leek het me eigenlijk wel een makkelijk idee om dan toch maar een blog aan te maken. Dus bij dezen. Welkom op mijn blog!

De eerste week hier is voorbij; een week en een uur geleden vertrok mijn vliegtuig naar Málaga. De vlucht en busreis naar Granada gingen lekker soepel; het minst fijne was de vieze pizza op het busstation in Malaga. Bij het busstation in Granada werd ik opgepikt door mijn Duitse huisgenootje Nina en pakten we een bus naar mijn nieuwe huis!! Of eigenlijk naar de kathedraal, waarvandaan we nog een minuutje of 10 moesten lopen naar onze 'piso' (flat) zelf. Ik heb de kleinste kamer, aangezien ik als laatste aankwam en het kortst blijf. Klein maar fijn; een bed, bureau, kast en plakjes aan de muur voor algemene rotzooi. Vijfhoog, dus mooi uitzicht op een pleintje mét palmbomen en een blauwe lucht.
Thank God had Nina bier gehaald zodat ik bij thuiskomst even een biertje kon drinken om bij te komen om vervolgens mijn bed op te maken en, hoewel Spanje ook heel mooi is, toch maar naar Dromenland te gaan.

Deze week heb ik eigenlijk niet zo veel gedaan. Gegeten met huisgenootjes en anderen, mensen leren kennen, slechts één keer echt uit geweest. Rondgelopen, het warm gehad (het is hier gerust nog rond de 30 graden, sorry thuishonk, ik heb het echt beter geregeld hier), én een visum geregeld. Lang leve Spanje, poeh hee. Op woensdagochtend gingen Nina en ik om 10.00u 's ochtends naar het Oficina para Extranjeros om het te regelen. Ik had alles bij me, dacht ik: kopie van ID-kaart, zorgpas, bewijs dat ik geaccepteerd ben door de Universidad de Granada. We kregen een nummertje en mochten tussen de rest van de studenten en anderen gaan zitten.
Je weet wat ze zeggen over Spanje: "Mañana, mañana!" ja echt. Haast doen ze niet aan hier. 't Mannetje wat onze categorie nummertjes regelde, ging ook rustig even bellen, buurten bij collega's en andere niet-werkgerelateerde dingen ondernemen. Na twee uur wachten waren wij eindelijk aan de beurt. Eerst bleek dat ik een verkeerd formulier had gekregen om in te vullen van de receptie-mensen ("Es holandesa, por qué es una chica holandesa!?" ja hoor eens kan ik ook niks aan doen), en vervolgens bleek ik ook nog iets niet bij me te hebben: een soort bewijs dat ik geld heb. Wat dat precies moest zijn is me nooit helemaal duidelijk geworden, maar wat wel duidelijk was dat ik morgen terug mocht komen met álle papieren en dat ze me dan verder zouden helpen. Viva España.
Wat ik uiteindelijk heb gedaan om te laten zien dat ik geld heb, is mijn ING online bankaccount overzicht printen. De reactie daarop? "Ah sí perfecto", en het werd aan de kant gelegd. Gracias a lot.
Nou, vervolgens werden al mijn gegevens in de computer ingevoerd door een mevrouw met niet al te veel type-skills (geen geld voor een cursus, gok ik) en mocht ik naar de bank om €10,40 te betalen. Om ten slotte terug te keren naar het Oficina waar ik het lulligste papieren kaartje ooit kreeg met de mededeling erop dat men weet dat ik hier ben. Blijkbaar is het nodig om daar twee ochtenden voor te verspillen.

Uit eten hier is wel chill, voor 10,- eet je een prima maaltijd inclusief drankjes, en als je het echt goed doet kun je ook voor 4,- twee drankjes, twee tapas en een toetje krijgen.

Aantal keer zelf eten gekookt tot nu toe: 1x.

Desalniettemin gaat mijn geld er hier belachelijk snel doorheen, mede doordat ik ook handdoeken, beddengoed, shampoo, schoenen etc moest kopen, aangezien die niet meer binnen de 20 kg pasten die in mijn koffer mochten. Hopelijk wordt het allemaal iets beter als die colleges eenmaal beginnen. Hoewel de eerste paar weken van college hier puur ter oriëntatie zijn: vind je een docent niet leuk? Ga je lekker een ander vak volgen. Zint je rooster je niet? Zoek je iets uit wat niet om half 9 in de ochtend begint. Ben benieuwd. Al het papierwerk is hopelijk snel klaar (mijn studentenpas, één Erasmus-kortingspas en m'n visum dus zijn al binnen) en dan kan het echte Erasmusleven hier beginnen. Tot nu toe is het vakantie geweest.

De volgende update zal vast niet "segunda semana" heten, maar jullie gaan het zien. I'll keep you posted.

- Edit: voor degenen die het nog niet meegekregen hadden: ik heb vandaag ook een Spaans telefoonnummer geregeld! Heb je me nodig? (sowieso!) Ik ben te bereiken op 0034 610 060 161.